Nog net zo onhandig als toen

Nog net zo onhandig als toen

Nog net zo onhandig als toen

Weinigen kunnen zich dit inmiddels nog voorstellen. Er is zelfs al een hele nieuwe generatie die werkelijk geen idee heeft hoe zonder te leven, maar er is echt een tijd geweest dat er nog geen internet was. En dat waren nog eens tijden zeg! Het leven was echt een ontdekking. Alles werd gewoon in de echte wereld ontdekt.

Ik denk dat menigeen die in die tijd is opgegroeid zich bijvoorbeeld nog wel de vondst van zijn of haar eerste sexboekjes kan herinneren. Die kreeg je dan van vrienden of vond je gewoon al sneupend1 in de slaapkamer van je ouders. Je fantasie sloeg op hol want het waren vaak maar een paar foto’s van hele gewone mensen en heel veel verhalen erbij. Je ging daardoor er automatisch de plaatjes rond maken in je hoofd. Dit in tegenstelling tot hoe het nu gaat. Tegenwoordig is alles op elke moment van de dag vol in-your-face en in HD kwaliteit bewegend beeld beschikbaar. Gemak dient de mens, maar echt aanleiding om er in die mate bij weg te dromen is er denk ik nauwelijks nog.

En wat dacht je van muziek? Nu kun je alles vaak al bekijken, beluisteren en downloaden voordat het officieel uitgebracht wordt, maar destijds was dat heel anders. Toen had je vinyl langspeelplaten. Die zijn inmiddels voor de liefhebber weer een ware luxe, maar toen wist je niet beter. De elpee’s verschenen dan als eerste gewoon in de platenzaak en je had op voorhand geen idee hoe het zou klinken. Dus dan ging je alleen of met aantal vrienden in een luisterhokje zitten, werd de plaat opgezet en zat je ademloos te luisteren. En heerlijk, hoe je je op voorhand altijd helemaal zat te vergapen aan die prachtige hoezen. Zelfs de binnenhoes was bedrukt, meestal met de teksten. Werkelijk romantiek ten top.

Dat geldt ook voor de manier waarop je in die tijd anderen ontmoette. Hoe je latere vrienden maar ook geliefden op een bepaald moment in de echte wereld je pad kruisten. Je bleek dan een klik te hebben en naar elkaar toe te trekken. En dat ging soms heel snel maar soms duurde dat proces ook weken en wekenlang. Immers, je moest iemand wel eerst weer opnieuw tegenkomen. Als je geen naam èn telefoonnummer had uitgewisseld dan was het maar afwachten of beide op hetzelfde moment op dezelfde plaats zouden zijn. Soms had je dan achteraf spijt van iets wat je had gedaan en soms juist spijt van iets wat je niet had gedaan. Stom, stom, stom! Had ik maar zo gedaan. Had ik maar dat gezegd. Dat maalde dan eindeloos door je hoofd.

En wat deed je dan? Je ging erop uit. De wereld in. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. No guts, no glory!

Ja ja, dat waren nog eens tijden. Maar een poos geleden realiseerde ik mij dat er ook eigenlijk heel weinig veranderd is waar het gaat om het ontmoeten van anderen. Ik ben nog net zo onhandig als toen. En daar helpt het internet helemaal niet bij, integendeel.

Zeven minuten

Ik loop mijn favoriete kapsalon binnen. “Heb je zeven minuten voor me?” vraag ik. Zeven minuten, dat is de gemiddelde tijd dat ik bij haar op de stoel zit als ze met haar tondeuse over mijn hoofd strijkt. En een leuke zeven minuten is het eigenlijk altijd wel. Mijn kapster is een super-positieve dame die echt keihard werkt en altijd in is voor een geintje. Nog belangrijker is dat ze liefdevol kapt. Je weet wat ik bedoel als je ooit liefdeloos bent gekapt. Maar goed, dat alles samen maakt dus dat ik haar zaak altijd met een nette en bijna glimmende bol èn een enorme grijns op mijn gezicht weer verlaat.

“Ga maar zitten jongen. Je bent straks aan de beurt.” zegt ze.

Prima, daar zit ik dan. Ik aanschouw hoe ze om met één omgevouwen draad heel minutieus het overtollige gezichtshaar van een vrouw verwijderd. Een heel aparte maar ook effectieve manier. En best een beetje pijnlijk ook zo aan die vrouw te zien. Maar, zo vertelt ze, dat is alleen de eerste keer zo pijnlijk. Als je het bijhoudt dan gaat het allemaal veel gemakkelijker.

Weer wat geleerd.

Ondertussen loopt er een nieuwe klant binnen. Het is een mooie sportief ogende vrouwelijke vrouw met lang donker haar die blijkbaar al eerder een afspraak had gemaakt.

“Ga maar zitten hoor. Ik doe straks eerst zijn haar maar dat duurt maar vijf minuten … hahaha!”

De dames kijken mij allemaal aan en lachen. Ook ik schiet in de lach. Dit is helemaal hoe zij is. Zo af en toe ben ik even de Sjaak en krijg ik de schijnwerpers op me gericht. Helemaal leuk.

De zojuist gearriveerde vrouw komt dan schuin naast me zitten en het tafereeltje kabbelt zo nog een poosje vrolijk door. We praten wat met elkaar en op één of andere manier merk ik dat het contact tussen mij en deze vrouw een verdieping krijgt. Er is iets wat aantrekt, wat me naar binnen zuigt. Wat het precies is weet ik niet, maar het begint al met de manier waarop ze mij aankijkt. Dat komt ongelofelijk binnen. Ik vind haar ook echt een mooie vrouw. Ze heeft een vriendelijk gezicht met een prachtige lach. Aan haar spraak te horen komt ze oorspronkelijk uit een ver gelegen land. Misschien is ze Spaans of Zuid-Amerikaans? Zoiets zal het zijn. En die aantrekking, ik moet me wel heel erg vergissen als die niet wederzijds is.

En dan ben ik aan de beurt. Ik heb werkelijk de zeven minuten van mijn leven. Mijn kapster is op zich al een feestje maar de reflectie van deze mysterieuze vrouw in de spiegel maakt het feest helemaal compleet.

Helaas komt aan alles een eind, dus ook aan deze zeven minuten. En terwijl ik, na het afrekenen en de afsluitende grappen, het pand verlaat hebben we nog één keer oogcontact. Ik wist niet dat het mogelijk was maar op deze dag is de grijns op mijn gezicht nog net iets breder.

Aaaaaaaarggg!

En dat zit ik op de fiets naar huis. Dat was speciaal! Ik ben er helemaal hoteldebotel van.

Eerst verschijnen de vragen: Huh? Wat gebeurde er zojuist? Wie was zij? Kom ik haar ooit nog eens tegen? Hoe dan? Waar dan?

En niet lang daarna verschijnen de “had ik maar” scenario’s: Had ik maar mezelf voorgesteld, dan wist ik haar naam. Waarom heb ik niet gewoon mijn visitekaartje gegeven? Dan wist zij in ieder geval mijn naam.

Later die dag zit ik achter mijn laptop. Ik ben aan het werk maar mijn gedachten dwalen steeds af. Ik moet en zal er achter komen wie zij is. En dit is waar internet eerder averechts werkt. Het is namelijk zoekt en gij zult vinden. Veel te gemakkelijk.

Ik zal je iets verklappen. Ik ben erachter gekomen dat je via Facebook bijna iedereen kunt vinden als je maar een paar kleine details als een woonplaats weet en ook het geduld kunt opbrengen. Natuurlijk doet bijna niemand dat (ik normaalgesproken ook nooit) want je zou het eigenlijk als nogal obsessief en voyeuristisch gedrag kunnen beschouwen, maar dit was voor mij echt een overmachtssituatie.

Ik dus zoeken en ja hoor, daar is ze. Tenminste, ik denk dat zij het is want weer ben ik op slag bevangen. Ik kijk naar haar foto en merk dat zelfs op die manier haar ogen een aanzuigende werking op mij hebben.

Ben ik dan de enige die dit heeft met haar? Of heeft iedereen dit?

Aan haar achternaam te zien ben ik niet de enige.

Ze is namelijk getrouwd.

Ah, oké. Nou dan zit ze vast niet op mij te wachten, concludeer ik vliegensvlug. Ik had kennelijk een vlaag van totale verstandsverbijstering eerder deze dag. Mijn verwarring wordt er niet minder van, maar mijn voetjes zijn weer op de vloer. In een impuls en onder het motto “nee heb je” plaats ik nog even gauw een vriendschapsverzoek en wonderbaarlijk snel laat ik deze gebeurtenis achter me.

Tijd vliegt om

Bijna twee maanden vliegen vervolgens voorbij. In deze tijd is er weer zo enorm veel gebeurd in mijn wereld vol verrassingen. Werkelijk, never a dull moment. Daarbij vergeet ik de laatste tijd sowieso de meest onbelangrijke zaken supersnel, wat maakt dat ik ook dit hele voorval totaal ben vergeten. Zelfs die aantal keer dat ik weer bij de kapsalon ben, denk ik er niet meer aan. Waarom zou ik ook? Mijn kapster is in haar eentje altijd al een liefdevol feestje dus ik geniet altijd met volle teugen van die schaarse momenten.

En dan, op een mooie zonnige dag, kom ik net van mijn lunchafspraak in de stad gefietst en doe ik nog even snel een boodschapje voordat ik doorrijd naar huis. Ik heb straks nog een afspraak in de agenda staan, dus ik heb enigszins haast. Als ik nietsvermoedend de AH uitloop zie ik vaag vanuit mijn ooghoeken twee vrouwspersonen staan: een oudere vrouw met zo’n soort stofjas vlak voor me en een jongere vrouw met lange donkere haren en een grote zonnebril een eindje verderop.

“Hoi!” zegt de verste dame.

Ik vermoed dat ze het tegen de oudere dame heeft dus ik reageer niet. Dan kijk ik nog eens. Hé, dat is toch die mysterieuze vrouw van destijds bij de kapsalon? Wow! Wat ziet ze er weer heerlijk vrouwelijk uit zeg! Ze draagt zo’n strakke jurk met aan één kant zo’n split tot vlak onder haar knie zo te zien.

“Hoi” zeg ik terug. “Hoi” zegt zij weer met een brede lach op haar gezicht.

Inmiddels heb ik mijn fiets van het slot gedaan en loop ik haar tegemoet. Zij loopt richting de AH en als we elkaar passeren lachen we beide breeduit en zeggen we beide nogmaals “Hoi!”.

Dan stap ik op de fiets. Ik rijd een eindje mijn route naar huis en blijf maar aan haar denken. Het voorval van toen komt weer vliegensvlug terug. Daar was ze weer en ik wil haar nu echt beter leren kennen. Maar hoe? Met al de creativiteit die ik op dit moment in me heb, kom ik niet verder dan te besluiten om terug te keren en haar mijn visitekaartje te geven. Dan weet zij tenminste wie ik ben en dan is het aan haar om contact met mij te zoeken als ze dat wil.

Kaartje afgeleverd

Zo besloten, zo gedaan. Ik loop met in mijn linkerhand een tas vol boodschappen die ik minuten eerder al heb afgerekend en met in mijn rechterhand het kaartje de AH binnen. Ik check eerst of ze niet in de drogisterij is en loop vervolgens door naar het supermarkt gedeelte. Ik hoef niet lang te zoeken want daar zie ik haar staan. Bij de ham en de gerookte spekjes.

“He hoi, ik was jou toch tegengekomen bij de kapsalon?”

Yes! Perfecte openingszin. So far, so good. Ik ben overigens totaal niet nerveus of iets dergelijks, eerder vastberaden mijn visitekaartje letterlijk en figuurlijk af te geven.

“Ja hoi! Dat klopt” zegt ze.

“Ik vind het leuk jouw weer te zien. Hoe gaat het met jou?” zeg ik met oprecht enthousiasme.

“Ja goed hoor …” zeg zij terwijl ze haar hand uitsteekt om zich voor te stellen.

In mijn rechterhand heb ik echter mijn kaartje en in een impuls geeft ik die aan haar. “Ik wil je graag dit kaartje geven. Dat is van mijn blog. Misschien vind je het leuk.”

Terwijl ik het kaartje geef, realiseer ik me echt wel dat ik de kans laat schieten om echt kennis te maken, maar op één of andere manier krijg ik het niet meer bijgestuurd. Het is alsof mijn beweging en gedrag totaal voorgeprogrammeerd zijn.

“O, ja dat is goed. Ik kijk wel even.” zegt ze met een enigszins verbaasde blik op haar gezicht. Maar gelukkig ook nog steeds inclusief die mooie glimlach. Dat dan weer wel.

“Nou doei, ik vind het echt leuk je weer eens te hebben gezien” en daar loop ik weer met mijn boodschappen en één visitekaartje armer de tent uit … want ja, ik heb natuurlijk wel nog steeds ontzettende haast.

“Dag …” zegt ze.

Dan sta ik weer buiten. “Yes! Nu heeft ze mijn kaartje.” is het eerste wat ik denk.

Achteraf is alles anders

Terwijl ik naar huis fiets slaat dat enthousiasme al gauw om in een soort ongeloof want ik realiseer me dat ook deze impulsieve actie waarschijnlijk een averechts effect heeft. Weet ik nu echt wie zij is? Heb ik echt een gesprek met haar gevoerd? Heb ik haar hand geschud? Heb ik haar de ruimte gegeven om haar verhaal te doen? Nee, nee, nee, nee! Het was eerder een overval dan een kennismaking. Ik leek wel zo’n straatverkoper die alleen maar zijn kaartje kwijt wil. Zucht …

In de dagen erna blijft dit voorval als vanouds in mijn hoofd rondspoken. Zij spookt rond en mijn stomme actie spookt rond. Achteraf weet ik precies wat ik had moeten doen.

Achteraf is het heel gemakkelijk:

Ik schud haar hand en kijk haar diep in de ogen. Dan zegt zij eerst haar naam. “Ik ben Sabrina”2 zegt ze. “Hoi Sabrina, mijn naam is John” zeg ik met mijn meest innemende stem “aangenaam kennis met jou te maken”. Dan vraag ik haar natuurlijk van alles. Waar ze woont, wat ze doet, enzovoort. En uiteraard geef ik haar meer dan voldoende ruimte om zich te uiten. Maakt niet uit wat er komt. Tijd speelt namelijk eventjes totaal geen rol. En dan, helemaal op het allerlaatst, zeg ik dat ik helaas nu moet gaan maar dat ik op een later moment graag verder praat. Ik geef haar nog even gauw mijn kaartje en doe aanstalten om te vertrekken. “Dankjewel” zegt ze “ik ga er gauw eens naar kijken”.

Jeetje, wat ben ik toch een held achteraf!

Na een aantal dagen van heel druk zijn met scenario’s door mijn hoofd, ben ik het weer zat.

Ik besluit dat elke waarde van belangrijkheid die ik aan het verhaal geef dat mijn acties onomkeerbaar zijn en dat ik het voor altijd absoluut verkloot heb, overboord gegooid kan worden. Dat, inclusief de gebruikelijke “Hoe wordt het beter?” vraag maken dat ook relatief snel de lading van deze gebeurtenis afvalt.

Wat overblijft zijn twee mooie feitjes:

  1. Ik ben nog steeds dapper genoeg om elke keer weer opnieuw in het diepe te springen, nieuwe fouten te maken en nieuwe ervaringen op te doen.
  2. Mijn wereld zit vol verrassingen en ik vind het werkelijk super dat er zo nu en dan iemand mijn pad kruist die mijn hoofd volledig op hol kan brengen.

Dit verhaal eindigt hier trouwens niet hoor. Dat weet ik zeker. Dus nu weer opnieuw erop uit. De wereld in. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. No guts, no glory!

Maar vooruit, er is ook wel weer een lesje te trekken uit dit alles. In de dans met het leven kan ik voortaan het best alle leiding overlaten aan de partij met de hoogste intelligentie. En dat ben ik klaarblijkelijk niet. Nee, dat is het leven zelf. Met andere woorden, het klinkt misschien gek maar in het volste vertrouwen he-le-maal niets doen (niet zoeken op internet, geen kaartjes uitdelen, geen ellenlange had-ik-maar sessies houden) werkt met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid vele malen beter. De mensen en gebeurtenissen die ertoe doen verschijnen linksom of rechtsom toch wel in mijn leven. Iets doen zodat er controle over de situatie is, gaat bij mij sowieso altijd anders dan ik had verwacht: of ik maak er zelf een zootje van, of de situatie was in de eerste plaats al heel anders dan ik dacht.

Bovendien, er blijkt keer op keer helemaal geen controle te zijn.

Controle is een illusie … en dat is best een geruststelling.


1. Sneupen is een Fries woord voor rondsnuffelen.
2. De naam Sabrina is fictief. Niet dat ik jou ervan verdenk hoor, maar zoeken op Facebook naar Sabrina uit Stiens heeft in deze context totaal geen nut.

Over de auteur

Eeuwige belofte | Generalist met multi-potentieel | Voormalig evenwichtskunstenaar | Best een aardig beest

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top