Hut wijf

Hut wijf

Hut wijf

Het is tien voor drie ’s middags. Ik ruil even tijdelijk mijn actieve werkhouding in voor de wat luiere achterover-hang houding en sluit heel even mijn ogen. Dat wordt rond dit tijdstip ook min of meer door de natuur afgedwongen want een volle zon weerkaatst in één van de ramen van het gebouw aan de overkant van de straat, zomaar pal op mijn gezicht. Totale overmachtssituatie dus, vergelijkbaar met hoe dezelfde natuur met haar ijzel onlangs een aantal dagen lang alles heerlijk stil heeft gelegd. Niets hoefde meer, want niets kon meer, want levensgevaarlijk. Heerlijk!

Maar daar hang ik dus. In mijn nieuwe tweedehands bureaustoel. Aan het stoere vierkante blok, gevormd door twee eiken tafels waarvoor ik begin deze week nog door mijn knieën ging om die prachtige robuuste poten eraan te monteren. Begin deze week was dat pas, maar voor mijn gevoel is het echt veel langer geleden. En dat komt weer, zo bedenk ik me nu, omdat ik zo intens geniet van nagenoeg elk moment op deze plaats, in deze prachtige ruimte.

Het was ook wel weer een gevalletje van totale synchroniciteit, dàt ik uiteindelijk hier terecht ben gekomen. En om dat uit te leggen moet ik even terug in de tijd.

Terug in de tijd

Ooit had ik een kantoorbaan bij een grote verzekeraar op een steenworp afstand van hier. Ik had destijds een heerlijk ritme gevonden van werken en sporten. Mijn thuis is namelijk op fietsafstand van hier. Ongeveer een half uurtje trappen, iets wat op zichzelf al een enorm pluspunt is. En er is hier een sportschool in de buurt waar ik geregeld gebruik van maakte. Twee a drie keer per week stond ik extra vroeg op om lekker een kleine twee uur te sporten voordat mijn werkdag begon. Dat gaf een heerlijke balans tussen mentale en fysieke in- en ontspanning. Ik was fit! Ik was scherp!

Op een gegeven moment echter, voelde ik dat het tijd was om mijn horizon te verbreden. Tijd om elders, in een compleet afwijkende omgeving, nieuwe werkervaring op te doen.

Nou, dat compleet afwijkende heb ik gekregen met mijn huidige baan. Vanaf het eerste moment was ik veel op reis, simpelweg omdat onze kantoren in alle uithoeken van het land gesitueerd zijn. Dagen met zeven uur reistijd (met openbaar vervoer) waren ineens soort van vanzelfsprekend geworden. Iedereen doet dat hier hè, dus wen er maar aan. Aanvankelijk was het niet zo’n ramp omdat de helft van mijn ondergoed sowieso in één van die uithoeken lag, dus eigenlijk was dat nog wel praktisch ook. Maar nadat mijn LAT relatie eindigde, werd het reizen toch wel een dingetje dat gaandeweg uitgroeide tot een steeds groter wordend ding.

Voor alles een oplossing. Ik ging steeds efficiënter werken. Afspraken op lokatie plande ik zoveel mogelijk op dezelfde dag en daarnaast zorgde ik voor voldoende rust door veel vaker thuis te werken. Een enorme luxe natuurlijk dat ik inmiddels de vrijheid had gecreëerd om dat alles zelf te regelen.

Thuiswerken heeft heel veel voordelen want er is veel vrijheid èn het is veel efficiënter. Geen reistijd betekent in de praktijk direct uit bed rollen, de laptop openklappen en gaan!

Maar er zijn ook wat nadelen:

  • Ten eerste loopt alles op een gegeven moment door elkaar; werk, nevenactiviteiten en privé. Dat is op zichzelf best prettig maar heeft als nadeel dat je nooit echt klaar bent. Ook in de weekenden niet.
  • Ten tweede heb ik gemerkt dat ik het onder de mensen zijn heel erg ging missen.
  • Ten derde werd ik er bepaald niet fitter op omdat ik in al mijn flexibiliteit vergeten was een vast ritme voor sporten in te bouwen.

Een oplossing …

Het afgelopen jaar werd dit alles steeds meer duidelijk. Het plezier en de bezieling verdwenen meer en meer en ik betrapte mezelf steeds vaker op een verlangen om weer een baan op lokatie dichter bij huis en onder de mensen te hebben. Ik begon vacatures hier in de omgeving te scannen. Dit terwijl ik me realiseerde dat er dan waarschijnlijk ook wel weer concessies gedaan zouden moeten worden, bijvoorbeeld waar het gaat om autonomie en vrijheid.

En vanuit die situatie besloot ik om, linksom of rechtsom, gewoon het beste van beide werelden te willen bereiken. Dat wil zeggen: èn de fijne werk-privé situatie die mijn vorige baan bood, èn de autonomie en vrijheid van mijn huidige baan.

Maar hoe?

De hoe vraag is altijd een bijzondere. Telkens als ik me daar actief mee ga bemoeien dan gaan dingen heel anders dan ik verwacht.

Ik weet bijvoorbeeld nog dat ik vorig jaar aanwezig was bij een evenement waar één van de sprekers een beeld schetste over de visie die het bedrijf uit naam waarvan hij sprak heeft over het ideale type medewerker. En ik herkende mijn eigen profiel daarin, namelijk iemand die vele disciplines tegelijkertijd beheerst. Een generalist met een sterk ontwikkelde mens-kant die alle relevante disciplines goed kent en eigenlijk niet in één hokje te plaatsen is. Ik voelde me zwaar aangesproken. Ze zoeken mij! En het is in dezelfde plaats als mijn vorige baan! Dat kan niet misgaan, toch? Maar het lukte dus niet eens om in gesprek te komen omdat mijn profiel te veelzijdig is en ze toch echt een specialist zochten.

En dit is maar één voorbeeld. Mijn ervaring is dat ik weg moet blijven van de hoe vraag en me beter kan concentreren op de situatie die ik uiteindelijk bereikt wil hebben. Gewoon op hoofdlijn weten en voelen waar ik wil zijn. En dan weer loslaten. Dat is genoeg. De rest volgt.

… kruist onverwacht mijn pad

Zo ook in dit geval.

Een vriendin schoof me een brochure toe van een villa waar kantoor suites worden verhuurd, letterlijk op steenworp afstand van mijn vorige baan. Zij schoof me die brochure toe omdat ze zelf overwoog om daar een suite te huren en benieuwd was naar mijn mening. Dezelfde middag nog zijn we gaan kijken en was ikzelf totaal onverwacht helemaal verkocht.

Man, wat een geweldige plaats! In dit statige pand is ooit een hotel en later een notariskantoor gevestigd geweest. En dat kun je zien. Prachtige witte gevels, hoge ramen, grote ruimtes met veel lichtinval. En alles is in de buurt: het is nabij alle grote OV voorzieningen en op loopafstand van de steeds mooier wordende binnenstad.

En zo heb ik ineens een eigen kantoorruimte in de stad. En nog steeds dezelfde werkgever. Maar ook één dag in de week helemaal voor mijzelf. Dan ben ik full-time schrijver.

Het is nu ook hartstikke overzichtelijk. Thuiswerken doe ik op kantoor. Reizen doe ik nog steeds zoveel mogelijk op vaste dagen. En als ik thuiskom, ben ik thuis.

Het kantoor is fantastisch. Ik voel me weer die kleine jongen die een hut heeft.

En mijn kantoorgenoot is een hut wijf.

Over de auteur

Eeuwige belofte | Generalist met multi-potentieel | Voormalig evenwichtskunstenaar | Best een aardig beest

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top