Helpers bedankt!

Helpers bedankt!

Helpers bedankt!

Ik denk nog wel eens terug aan die tijd toen er nog helemaal niets aan de hand was. Ik was op mijn route als fietser van en naar mijn werk altijd de snelste. Dat was gewoon een keuze want iedereen had gelijke kansen. Eigenlijk was het ontzettend overzichtelijk in die tijd; wie het snelste fietste kwam het eerste aan. Dat betekende dus dat je de fietsers die je inhaalde niet nog twee of drie keer opnieuw hoefde in te halen. Nee, je zag ze in de verte fietsen en terwijl je dan het tempo opvoerde zag je ze langzaam maar zeker dichterbij komen, tot uiteindelijk het glorieuze moment waar op je ze voorbij schoot. Heerlijk! En dan nog even het tempo aanhouden zodat je er zeker van was dat jij zelf niet meer werd ingehaald door hen. Dit alles had uiteraard de klotsende oksels bij aankomst als minder glorieuze kant, maar die nam je gewoon als een echte vent met karakter op de koop toe.

Tegenwoordig is het anders. Weg gelijke kansen, weg overzichtelijkheid. De lol is er af. Want tegenwoordig is er de terreur van de accufietsen. De ene na de andere persoon schiet je met het grootste gemak voorbij. Maakt niet uit of de persoon getraind is of niet. Jong of oud. Man of vrouw. Het maakt niet uit. Pogingen om nu nog iedereen bij te houden, laat staan in te halen, zijn bij voorbaat kansloos.

Vooruitgang is recycling

En dat brengt dan de vooruitgang. De tijd staat niet stil en alles ontwikkelt en vernieuwt zich voortdurend. Gewoon, omdat het kan.

Er is vaak sprake van (om in fietstermen te blijven) recycling, of dat nou bewust of onbewust is. Bestaande concepten worden steeds weer hergebruikt en doorontwikkeld zodat meegegaan wordt met de tijd en de behoefte van de mens. Want eerlijk is eerlijk, zo’n accufiets heeft natuurlijk ook wel z’n voordelen. Denk aan klotsende oksel preventie. Of aan de herrezen mobiliteit van die in de kern ontiegelijk luie mensen onder ons. Denk aan al die mensen die hierdoor nu de auto vaker laten staan. Of aan al die mensen die om wat voor reden dan ook minder spierkracht bezitten en met zo’n accufiets weer lekker kunnen genieten op de fiets, alhoewel dit natuurlijk nooit de achterliggende gedachte kan zijn geweest van zo’n uitvinding.

Vooruitgang, ontwikkeling en recycling is dan ook de natuurlijke staat van het universum. Het lijkt heel bijzonder maar het is eigenlijk heel logisch. Alles ontwikkelt zich door. Je kunt het zien als een immense oceaan van voortdurende creatie. Elke golf in die oceaan beweegt en leidt van niets tot altijd iets. Het begint bij een leegte van oneindig veel mogelijkheden en eindigt altijd in een creatie die uiteindelijk ook weer vergankelijk is.

Alles wat komt, dat gaat uiteindelijk weer om weer plaats te maken voor nieuwe creatie. Maar voordat het gaat maakt het vaak een enorme ontwikkeling door. Een mooie grote eikenboom bijvoorbeeld komt voort uit een eikeltje, produceert zelf weer nieuwe eikeltjes die op hun beurt weer het zaadje zijn voor nieuwe grote eikenbomen. En dat is nog maar de gewone natuurlijke flow. Want stel je eens voor hoeveel tafels, stoelen, vloeren, bruggen, huizen, enzovoort er voort kunnen komen uit slechts één klein eikeltje.

Maar wat denk je? Kan een pas op het bladerdak gevallen eikeltje helemaal op eigen kracht uitgroeien tot een eik? Of wordt het daarbij geholpen?

Ik zal het maar verklappen: er zouden veel minder eikenbomen zijn als er geen eekhoorns of Vlaamse gaaien waren. De eikel valt namelijk niet alleen spreekwoordelijk niet ver van de boom. De eikel valt over het algemeen juist vlak naast de boom en kan daar in het bladerdak niet uitgroeien. Het is dus afhankelijk van andere elementen om zich verder van de boom te kunnen verplaatsen.

Even stil staan bij de helpers

Het zijn de helpers die we vaak over het hoofd zien. Maar ik sta er met dit artikel even expliciet bij stil want het zijn die bijna onzichtbare elementen die alle groei helpen mogelijk maken, gewoon door op het juiste moment en op de juiste plaats nèt dat verschil te maken. Deze helpers zijn uiteraard ook weer gewone creaties die komen, zichzelf doorontwikkelen, daarmee iets brengen en uiteindelijk weer gaan. En ook zij hebben alles niet helemaal alleen gedaan. Ook zij hebben helpers gehad.

Mijn eerste helpers in dit leven waren uiteraard mijn ouders. Zij hebben me grootgebracht. Ze hebben dingen in mijn leven mogelijk gemaakt. En dat zag ik uiteraard als kind helemaal niet zo duidelijk. Dat is gewoon normaal. Het is wat je verwacht toch? Nou, inmiddels weet ik beter. Inmiddels weet ik wat het is om voortdurend dingen mogelijk te maken en om af en toe te balanceren op het randje van kan wel of kan niet, simpelweg omdat ik nu zelf kinderen hebt. Maar dat is dus wat ik bedoel met de bijna onzichtbare helpers. Ze faciliteren je zo van nature dat je het op het moment zelf onmogelijk echt op waarde kan schatten.

Later leerde ik een ander type helper kennen. Ik was toen nog maar pas half-half onderdeel van een groepje hangjeugd die zich verzamelde bij “het hek”, het roemruchte hek aan de Huizumerlaan waarvan nu alleen de betonnen paaltjes nog overeind staan. Dit type helper leerde mij soms op hardhandige manier hoe ik me kon handhaven tussen mijn stoere generatiegenoten. Ik kan me nog een moment herinneren dat er werd besproken om op de aankomende zondagmiddag naar een dansschool te gaan, dat ik toen in mijn naïve maar zeer oprechte enthousiasme me mengde in het gesprek met “Oh leuk! Dan trek ik mijn nieuwe poloshirt aan.” en dat ik toen verschrikkelijk werd uitgelachen. Zo verschrikkelijk dat ik zelfs die polo niet meer heb gedragen.
Maar wat ik me ook herinner is hoe niemand van de vriendengroep in de steek gelaten werd. Op een gegeven moment (jaren later) hadden we een hangplek gevonden op de zolder van een oud sloophuis (“het huis” genaamd). Een normale toegang tot die zolder was er niet, dus we moeten erin klimmen. Op één of andere manier had ik vaak moeite met klimmen en ik werd dan telkens door wat vrienden omhoog gehesen. Ik was een stijve hark, maar ik was wel hun stijve hark. Dat dus! Dat is toch wel iets waarvoor ik met terugwerkende kracht hartstikke dankbaar ben.

En wat te denken van mijn (nu nog steeds) allerbeste vriend die in onze begindagen altijd alles betaalde als we uit gingen, omdat ik in die tijd nooit een cent te makken had? Zonder hem had ik waarschijnlijk veel ervaringen en levenslessen zo vroeg in mijn jeugd compleet gemist.

De orakels

Sommige helpers hadden de Tom-Tom rol. Zij waren er gewoon om me de weg te wijzen.

“Ga na deze rotonde linksaf”.

Of misschien doe ik ze tekort hiermee, want eigenlijk waren het een soort van orakels:

  • De moeder van mijn eerste vriendinnetje weet niet eens meer dat ze mij destijds in één enkel moment heeft geïnspireerd en gemotiveerd om te streven naar het beste wat binnen mijn bereik lag, maar dat heeft ze toch echt wel gedaan.
  • Ik denk ook dat Geke, mijn docent persoonlijk leiderschap tijdens de MBA studie, geen idee heeft dat zij een soortgelijke rol heeft vervult heel veel jaren later. Zij heeft mij laten zien dat ik allang geen Johnny meer was. Kort daarna werd ik John. En dat was veel meer dan alleen een naamswijziging. Dat betekende een geleidelijke transformatie. De eikel in mij groeide langzaam maar zeker uit tot een boompje en toonde meer en meer zijn potentieel.

Zij die het verschil maakten

En dan mijn ICT carrière. Dat liep in het begin echt niet van een leien dakje. Kom er maar eens tussen op je vijfentwintigste zonder een gerenommeerd vakdiploma op zak. Ook dat heb ik (naast mijn aanhoudend doorzettingsvermogen) te danken aan de juiste mensen op het juiste moment die het gewoon in me zagen:

  • Ten eerste was er Bjorn. Hij was degene die mij voor het eerst een contract bij een ICT bedrijf aanbood en me later met zijn eigen vertrek inspireerde om vooral buiten de muren van dat bedrijf te durven kijken.
  • Toen was er Steven. Met alles wat ik over deze man schrijf doe ik hem absoluut tekort. Steven zag mijn potentieel en heeft me de ruimte voor zowel persoonlijke als professionele groei gegeven. Ik was in veel opzichten zo groen als gras en was daardoor aan de ene kant prachtig authentiek maar had aan de andere kant ook grote moeite met de weelde van die vliegensvlugge groei. Mijn ego groeide mee en na een aantal jaar liep dat spaak. Niet zozeer tussen ons, maar in mijzelf. Vele jaren later hebben we elkaar nog eens gesproken. Toen bleek dat ook hij zich niet bewust is geweest van welke belangrijke rol hij voor mij heeft gespeeld. Dat ontroerde zelfs. Prachtig!
  • Daarna was er eerst Wiebe (van het Wiebetje) en later Simon. Deze laatste is denk ik wel de meest authentieke man die ik in mijn carrière ben tegengekomen. Bijna tegen wil en dank tot leidinggevende gebombardeerd maar daarbij nooit en te nimmer zijn achtergrond vergeten. Hij was gewoon nadrukkelijk eerst mens en daarna kwam heel lang niets en daarna was hij mijn leidinggevende. Dat gaf iets van een vaderlijk gevoel. Prachtige man met legendarische one-liners als “sorry voor deze opmerking, soms komt de grondverf weer even boven” en “als ik tegen mijn vrouw praat dan moet ik vooral niet ademhalen, anders ben ik het woord kwijt.”

Zo kan ik nog wel even doorgaan want daarna stortte ik mezelf weer in een compleet nieuw avontuur. Een nieuwe wereld met daarin ook weer een aantal personen die voor mij het verschil maken.

Bovendien is er natuurlijk ook nog zoiets als de spirituele groei waar ik zo graag over schrijf. Ook daar zijn het de helpers die juist die andere kant van de realiteit laten zien. Maar dan worden ze vaak meester of spirituele leraren genoemd.

Wendingen

Het is mijn ervaring dat een bepaalde wending in het leven vaak mogelijk wordt gemaakt omdat er net even die persoon langskomt die juist dat op dat moment tegen je zegt of juist daar een deurtje voor je opent. Het zijn van die cadeautjes die het leven je schenkt en vaak kun je pas achteraf die cadeautjes op waarde schatten. Dan zie je pas de synchroniciteit.

Het zijn ook vaak niet eens die mensen zelf die bewust besluiten om er op dat moment voor jou te zijn. Sterker nog, wat de meeste van de hierboven personen gemeenschappelijk hebben is dat ze er niks van willen horen. Ze hoeven geen erkenning. Ze hoeven niet zo nodig jouw held te zijn. Ze gunnen het jou gewoon dat je dat zelf bent. Voor hen was het ook synchroniciteit. Het leven dirigeert alles en iedereen wel de juiste kant op, zo lijkt het.

Een belangrijke les voor mij was ook om mezelf af en toe met kop en oren voorbij alle oordeel en conclusie te slepen en een keer wel de mogelijkheden en hulp die anderen me boden, bewust toe te laten. Over je eigen schaduw heen stappen, heet dat tegenwoordig.

Daarbij, soms waren ook mijn helpers (inclusief mijn ouders) niet bij machte om iets mogelijk te maken. Dat moest ook gewoon zo zijn denk ik achteraf, want het heeft gemaakt dat ik zelf mijn pad heb gevonden en zelf mijn mogelijkheden heb kunnen creëren. Dat het een hobbelig pad met de nodige ups en downs is geweest, dat geeft helemaal niets. Sterker nog, dat heeft de eik in mij alleen maar meer karakter gegeven waardoor ikzelf ook meer en meer de rol van helper voor anderen kan vervullen en dat ik ze ook daadwerkelijk een vriendelijk maar ook zeer doorleefd duwtje in de rug kan bieden.

Gewoon, omdat het kan.

Over de auteur

Eeuwige belofte | Generalist met multi-potentieel | Voormalig evenwichtskunstenaar | Best een aardig beest

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top