Fantastig toch?

Fantastig toch?

Fantastig toch?

Met dit verhaal neem ik je een aantal jaar mee terug in de tijd, naar het punt in mijn leven van waaruit mijn spirituele ontplooiing is gestart. Ik beschrijf hoe destijds achter mijn dik-voormekaar-show nog een andere realiteit schuilging. En hoe een protesterend lichaam en oncontroleerbare huilbuien aangaven dat het zo niet verder ging. En last but not least hoe er een eind kwam aan de relatie waar ik met mijn toenmalige vriendin zo hard voor gevochten had. Crisis op crisis maakte dat ik eindelijk begon te zien dat ik waarschijnlijk al jaren op een verkeerd pad zat en dat ik voor iets anders moest kiezen.

Een typische dik-voormekaar-show ..

Het is zomer 2012. Mijn wereld is hier nog gewoon en lekker overzichtelijk. Ik ben 42 jaar en heb al jaren een prima baan met perspectief, een groot vrijstaand huis met riante woonkamer en veel lichtinval vanwege de vele hardhouten raampartijen en de erker aan de voorzijde, twee gezonde kinderen die om het weekend en in de vakanties bij me zijn, een LAT relatie met een lieve vrouw met ook twee gezonde kinderen en een aantal best goede vrienden. Een typische dik-voormekaar-show zou je kunnen zeggen.
Die show is ook helemaal in lijn met hoe ik op anderen overkom. Ik denk dat anderen mij over het algemeen een sympathieke en innemende man vinden. Dat komt door mijn rustige en vriendelijke uitstraling. Die uitstraling, dat is iets wat ik van nature heb. In neutrale gemoedstoestand, niet boos en niet blij, heb ik een vrolijke uitdrukking op mijn gezicht. “Komt ie weer aan hoor, met die lach op zijn gezicht!”. Ik ben trouwens niet de meest extraverte persoon, maar laat me beslist wel zien als dat zo uitkomt. Ik zou zeggen een beetje half op de voorgrond.

Maar okee, er is zeker wel eens wat aan de hand, zoals stress op het werk of financiële stress of spanning in de relatie of toestanden rondom de kinderen of alles tegelijkertijd, maar daar blijf ik niet te lang in hangen. Daar heb ik het ook veel te druk voor. Bovendien, “Dat hoort toch gewoon bij het leven hè. Niets gaat vanzelf. Je kunt niet alleen maar leuke dingen doen. En je moet heel hard werken, ook voor je relatie”. Stevig leunend op deze overtuigingen doe ik volop mee aan de westerse rat-race. Ik houd alle balletjes netjes in de lucht en aan de oppervlakte lijkt dat allemaal zonder al te veel moeite te gaan. Ja, aan de oppervlakte gaat het uitstekend!

Maar kijk eens voorbij die schone schijn …

Maar kom eens dichterbij. Ja, nog maar een klein stukje. En kijk eens net voorbij die schone schijn. Dan zie je dat daar nog een andere realiteit schuilgaat. Er broeit namelijk iets diep van binnen. En dat wat er broeit zit er al een behoorlijke poos, zeker al jaren, en is niet gemakkelijk in een paar woorden te beschrijven. Geen idee ook waar het vandaan komt. Ik voel ik me er in elk geval bepaald niet gelukkig bij. Het is alsof er een enorme last op mijn schouders drukt. Of nog erger, iets lijkt mij aan beide armen een duister moeras in te trekken. Ik betrap mezelf ook steeds vaker op het zwaarmoedige gedachten als “IS DIT ECHT ALLES?” en “WAT DOE IK HIER?”. Het is iets vaags. Iets met zingeving dat niet meer te negeren valt. Misschien een ontzettend cliché mid-life dingetje? Deze vragen blijven maar komen en de antwoorden blijven maar uit. En ik voel me meer en meer ongelukkig. Mijn ogenschijnlijk onverwoestbare positieve instelling laat het steeds vaker afweten en als dat gebeurt, dan is het leven pas ècht zwaar. Zwaar en eenzaam, zelfs in gezelschap. Het is soms ook zo enorm donker in mijn hoofd. Pikzwart! Dat begint dan al ’s ochtends voor het opstaan en dat kan, als het tegenzit, wel de hele dag duren.

Minstens zolang als ik die andere realiteit relativeer èn negeer èn ontken, is ook mijn lichaam hevig aan het protesteren. Dat doet het door mij te trakteren op chronische pijntjes, waaronder nekpijn, hoofdpijn, hielspoor en twee qua bewegingsruimte zo goed als bevroren schouders. Om het feest compleet te maken ben ik ook nog eens chronisch moe. Als ik ’s ochtends op een natuurlijke manier word gewekt door de unieke combinatie van licht en geluid uit mijn über-blitse Wake-up Light apparaat, dan trek ik het liefst zo snel mogelijk mijn van een mooie perkal katoenen kwaliteit vervaardigde dekbedovertrek weer over het hoofd. Een niet te missen signaal zou je zeggen, maar ik blijf dapper doorbikkelen. Dat is niet in de laatste plaats dankzij mijn trouwe en altijd bereidwillige voorraad paracetamolletjes.

Tranen, tranen, tranen …

Soms komt dan toch een helder moment. Dan verschijnt een glimp van het besef dat er een grens bereikt is. Bijvoorbeeld als ik, terwijl ik in mijn auto van of naar kantoor rijd, ineens overmand wordt door een enorm verdriet. Dat gebeurt echt. Vaak zonder specifieke aanleiding blijven de tranen dan maar komen. En als het tussendoor even opklaart, dan schiet ik meteen weer vol van de meest onbenullige gesprekken of liedjes op Radio 1.

Zeg nou zelf, wie schiet er nou vol van het liedje “Slaap Lekker (Fantastig Toch”? Nou, ik dus! Komt dat dan door die speelse bewerking van Diggy Dex? Of ontroert die betoverende stem van Eva de Roovere mij zo? Of komt het gewoon omdat ik me op zo’n moment realiseer dat het helemaal niet zo fantastig gaat met mij?

… En bloed. En zweet.

Dan mijn lieve vriendin. Ook zij is volledig aan het opgaan in de rat-race. Met name in haar werksituatie blijven duidelijke patronen zich herhalen. Een post-doctorale studie hier, een ongelofelijk veeleisende manager zonder enig empatisch vermogen daar. De verantwoordelijkheid voor een huishouden met twee schoolgaande kinderen daarbij opgeteld maakt stress, inclusief bijpassende fysieke klachten, eerder regel dan uitzondering. Kortom, zij zit in een soortgelijk schuitje als ik. Het belangrijkste verschil tussen onze schuitjes is de lokatie, die van mij in Friesland en die van haar in Zuid-Holland.

Een belangrijk detail is dat wij voor elkaar ook nog eens ontzettend lastige partners zijn. Er is absoluut heel veel liefde en plezier, maar geregeld slaat dat bij het minste of geringste misverstand helemaal om naar achterdocht en verdriet. We doen echt verschrikkelijk ons best en vinden absoluut de nodige steun bij elkaar. Punt is alleen dat we beide zo hard werken dat we steeds vaker lijken te vergeten hoe het is om nog echt te genieten van elkaar en van het leven. Alles staat hoe langer hoe meer in het teken van het grote moeten, met als gevolg dat praktische zaken als de afstand tussen ons extra gaan irriteren. En gevoel voor drama kan ons dan ook niet ontzegd worden. Die scene uit GTST waarbij de ene van het stel met stoom uit de oren en gierende banden huiswaarts keert en de ander in groot verdriet achterlaat, hebben wij in de afgelopen 4,5 jaar een aantal keer feilloos gereproduceerd. Iets te vaak, als je het mij vraagt.

Nu zich voor de zoveelste keer, tijdens onze vakantie nota bene, een èchte relatiecrisis heeft aangediend ben ik de boel even ontvlucht. Ik zit in mijn eentje bovenop een duin te kijken naar de zee. De jongens voetballen op het strand een eindje verderop. Zij hebben duidelijk veel plezier. Ik kom weer een beetje tot rust op deze plaats. Voorheen zou ik hiervan ook echt genieten. Nu niet. Ik hoor het ruisen van de golven en de pret van de jongens wel maar het raakt me niet als voorheen. Ben ik dan al zover afgestompt? Wat een deprimerende gedachte zeg!

Ik weet wat mij te doen staat

En ineens is het er, als een donderslag bij heldere hemel: ik weet wat mij te doen staat. Het is iets wat ik in de voorgaande jaren nooit echt heb overwogen en zeker nooit heb gedurfd. Ik maak het uit! Ik stop ermee! Jawel, ik besluit de relatie met mijn vriendin te verbreken. Dat is mijn oplossing voor alles. Het zal mij sowieso heel veel rust brengen. Hoe langer ik erover nadenk, hoe aantrekkelijker de gedachte. Exit stress, welkom rust en overzicht! Mijn keel wordt direct ietsje minder hard dichtgeknepen. En ik hoor het ruisen van die golven!

Helaas ontbreekt mij uitgerekend vandaag de moed om zonder omwegen het hoge woord over de bühne te brengen. Is misschien ook niet zo handig tijdens de vakantie. Ik wacht wel even hiermee. Mijn strategie heb ik al wel bedacht. Ik vraag haar om een poosje afstand, iets meer ruimte voor elkaar. En daarna ren ik zo hard als ik kan om weg te komen. Ver weg. En uiteindelijk vergeet zij mij en vergeet ik haar.

Een week of vier later is het hoge woord er wel uitgekomen op een manier zoals het hoort. Gewoon zeggen waar het op staat. Soort van, want ik ben hier erg slecht in. Aanvankelijk voelde dat heel goed, lekker bevrijd enzo, maar nu merk ik dat het me toch niet zo heel gemakkelijk afgaat. Ik heb grote moeite met loslaten.

Start de moeiteloze achtbaan met vele stoere loopings en curves …

Hier zit ik dan, helemaal alleen in mijn grote vrijstaande huis met riante woonkamer en veel lichtinval vanwege de vele hardhouten raampartijen en de erker aan de voorzijde, erg ontevreden te zijn over onder meer mijn prima baan met perspectief.

En hier start ook het verhaal over mijn rit in de moeiteloze achtbaan met vele stoere loopings en curves die nog wel even zal voortduren en die, via talloze soms hele aardse en soms überspirituele ervaringen en inzichten, uiteindelijk zal leiden tot waar ik jaren later in mijn ontwikkeling ben. En dat is ook zeker geen eindstand maar slechts een tussenstand. De achtbaan staat dan zeker niet stil, maar rijdt iets langzamer zodat ik de gelegenheid krijg om deze tussenstand te documenteren.

Over de auteur

Eeuwige belofte | Generalist met multi-potentieel | Voormalig evenwichtskunstenaar
Top