Een wens in vervulling

Een wens in vervulling

Een wens in vervulling

Daar staan ze dan. Eén met rood blad en één met groen blad. Twee prachtige jonge beuk boompjes in mijn voortuin. Gisteren daar geplaatst en ik voel me zo enorm dankbaar! Dit is namelijk het begin van een wens die ik in vervulling zie gaan. Het startschot van een prachtige creatie en zoveel meer gewoon genieten voor mij en mijn naasten.

Het gebeurt gewoon. Ik doe het gewoon!

Oké, ik kan me voorstellen dat jij (de argeloze lezer) nog niet helemaal mijn enthousiasme deelt. Dat is logisch, want je kent het verhaal nog niet. Maar misschien voel je wel alvast een stukje van mijn dankbaarheid mee.

Als niet, wees dan gerust, dat komt waarschijnlijk straks nog wel.

Het is gelopen zoals het is gelopen.

Het is 8 jaar geleden en wij zijn he-le-maal in de wolken. Totaal verliefd op dat grotere en vrijstaande huis in Stiens. En na zware onderhandeling met de toenmalige eigenaar mogen we het kopen. Jawel, we mogen! Het is een verkopersmarkt. Mooie huizen zijn schaars en duur. En bij gratie gods (de toenmalige eigenaar was straaljagerpiloot dus hij zat dicht bij het vuur, letterlijk in de wolken) mochten wij het contract tekenen. Over maar zeven maanden krijgen we de sleutel. Yeah!

Dan, vier maanden later, stort de woning- en hypotheekmarkt in. Een huis is ineens geen goede investering meer. En we zijn er nog niet eens ingetrokken! Weer drie maanden later krijgen we de sleutel en dienen ook direct de eerste gebreken zich aan. Lekke ruiten door het hele huis bijvoorbeeld. Gelukkig is de inmiddels vorige eigenaar zeer oplossingsgericht (“Sleep me maar voor de rechter”), wat maakt dat er direct duidelijkheid is over of er nog onvoorziene investering vanwege achterstallig onderhoud vereist is. Ja dus.

En dan, weer twee maanden later, stort ook nog eens onze relatie in. Het is he-le-maal op. We gaan scheiden. Wat een vreselijk ongelukkige samenloop van omstandigheden. En dan vraag ik me af; hebben we nou een aantal maanden eerder de gratie gods ontvangen of hebben we juist een pact met de duivel ondertekend?

De maanden die dan volgen zijn werkelijk verschrikkelijk voor alle betrokkenen. Gelukkig zijn de momenten waar de honden echt geen brood van lusten een schaarste, maar scheiden doet niettemin echt enorm lijden in allerlei opzichten.

Praktisch gezien is er uiteraard ook het één en ander te regelen. Wat doen we met dit huis bijvoorbeeld? Omdat ik altijd al kostwinner ben geweest besluiten we dat ik het huis overneem. Dit alles betekent dat we de overwaarde (die er op dit moment nog is) gaan delen met als gevolg een tophypotheek en een huis financieel onder water voor mij.

Ineens ben ik voor de vierde keer in mijn leven huiseigenaar. En voor de eerste keer helemaal in mijn eentje.

Na een poos, wanneer het stof zo’n beetje is neergedwarreld, wordt mijn financiële situatie pas echt helemaal duidelijk:

  1. Mijn maandelijkse lasten zijn vanwege de dubbele verhuizing, het op afstand zorgen voor de kinderen en de hogere hypotheek veel hoger dan op voorhand is voorzien.
  2. Er is sprake van achterstallig onderhoud, zowel voor wat betreft het huis als wat betreft de tuin.
  3. Mijn inkomen maakt dat alles weliswaar betaald kan worden, maar blijkt keer op keer ontoereikend voor significant aflossen of sparen.

Zeggen dat zelfs rondkomen ineens een dingetje is geworden, is eigenlijk een understatement. Het is bij tijd en wijle echt pittig, vooral op momenten waarop èn het vakantietijd is, èn de auto een grote beurt inclusief keuring behoeft, èn een groot onderhoudsmoment zich aandient, èn er iets extra’s voor de kinderen betaald moet worden. Dat zijn de lastigste puzzels.

Achteraf kijk je de koe in de kont

Nu is het 8 jaar later. Er is zoveel gebeurd in de tussentijd. Mijn wereld is een aantal keer compleet op zijn kop gezet. En wat er ook is geweest, mij hoor je daarover echt geen seconde klagen. Dit zijn gewoon de feiten, zonder enige emotie. Achteraf hadden we bijvoorbeeld dit huis beter niet kunnen kopen, maar dat is achteraf. Niemand heeft kunnen voorzien wat er allemaal zou gebeuren. Dat de houdbaarheidsdatum van onze relatie zou verstrijken èn dat de woningmarkt zou ontploffen. Niemand in mijn omgeving tenminste. En dus is het gegaan zoals het is gegaan. En heb ik de gevolgen als een kerel aanvaard.

Buiten dat, er is ook iets goeds geweest aan het moment van scheiden. In die tijd kon je tenminste nog scheiden. Scheiden in deze tijd is aan veel meer regels gebonden en daardoor voor veel mensen nagenoeg onbetaalbaar. Het nieuwe scheiden is room-dividers plaatsen en tegen wil en dank bij elkaar blijven. Dat lijkt me pas echt een totale nachtmerrie.

Maar goed, er is in de tussentijd dus heel veel veranderd. En er zijn ook een aantal dingen nagenoeg onveranderd gebleven. De puzzel omtrent de besteding van extra besteedbaar inkomen is daar een voorbeeld van. Het is een soort spagaat. Besteed ik het aan dit of aan dat? Beide is nuttig. Welke keuze maak ik?

Of gewoon beide een beetje, want dat is tot nu toe de praktijk geweest.

Zo goed en zo kwaad als het is gegaan heb ik in de loop der jaren toch al heel veel aangepakt in dit huis. En daarnaast heb ik toch ook bijna elk jaar een leuke vakantie kunnen organiseren.

De spagaat

Maar de spagaat houdt aan. Kies ik voor dit? Of kies ik voor dat?

Mijn huis verdient zoveel meer! Mogelijkheden te over om nog meer woongenot te creëren. En ik zie het al een behoorlijke poos helemaal voor me:

  • In de woonkamer zie ik een centrale vrij hangende 360 graden draaibare vuurhaard voor me. Eentje waarvan de vuurmond naar de eethoek of naar het salongedeelte gericht kan worden zodat, waar ik me ook maar met gezelschap begeef, er altijd een gezellig knisperen haardvuur voorhanden is. Dat is toch prachtig? Het is dan ook meteen het verbindende element tussen het salongedeelte en het eetgedeelte.
  • Ook in de woonkamer zie ik binnen afzienbare tijd het bankstel vervangen door iets beters. De huidige driezitsbank wordt door de kinderen inmiddels de scheetbank genoemd omdat er kennelijk een ingesleten geurtje vanaf komt als er iemand (meestal ik) op zit.
  • Daarnaast zie ik een nieuwe keuken en badkamer geplaatst. Iets wat zoveel mooier en meer in lijn met deze tijd zal zijn.
  • En tenslotte zie ik twee totaal opgeknapte tuinen. De voortuin heeft al jaren maar één echte functie: die van openbaar toilet voor de buurtkatten. De achtertuin heeft echt ongelofelijk veel potentie om echt een heerlijke tuin te zijn om van te genieten, maar is tot dusver slechts de plaats waar ik om de twee weken een uur met de grasmaaier aan de slag moet en waar elk jaar een flinke lading mos uit moet worden verwijderd. Het is vooral een tuin van moeten. Dat kan veel beter.

Maar alles hierboven kost uiteraard de nodige centen en ik heb inmiddels ook andere plannen:

  • Zo zie ik mezelf echt nog wel eens met die knapzak de wereld in trekken. Om verre vrienden in Scandinavië, America en Australië te bezoeken. Op een Romancing The Globe tour gaan, net als Ludo en Janine hebben gedaan. Dat is, als mijn eigen Janine zich op tijd aanmeldt natuurlijk.
  • Ook zie ik mezelf nog wel eens een week of drie totaal afzonderen in een hutje in een natuurrijke omgeving (hoogstwaarschijnlijk op mijn geliefde Vlieland maar misschien ook wel ergens in een bosrijk gebied) om van daaruit iets moois te creëren, hetzij een boek of juist een verdere verdieping in mezelf.

Waarom ook niet? De wereld ligt werkelijk aan ieders voeten en dus ook aan de mijne. Het vergt alleen de onvoorwaardelijke intentie en een heleboel vertrouwen.

Toch?

Bepaald geen Janine, maar ik ben er blij mee …

Om de “toch” vraag zelf maar te beantwoorden: ja, dat denk ik wel.

Maar het voelt al een poos ook wel erg licht om het universum een handje te helpen bij het manifesteren van mijn plannen. Alles wat hierboven aan plannen staat beschreven valt in de categorie “Ga er eerst maar voor sparen” en dat maakt dan vanzelf dat het één en ander heel moeizaam van de grond komt. En dat ben ik wel zat inmiddels. Ik ben deze hindernissen zat. Want het zijn de hindernissen die maken dat plannen gewoon dromen blijven omdat de realisatie zo ver weg of zelfs onbereikbaar lijkt.

En dus ben ik een poos geleden begonnen met vragen te stellen. Hoe zou het zijn als ik helemaal geen keuze hoef te maken? Hoe wordt dit allemaal mogelijk? Hoe wordt het nog beter? Wat is er nog meer mogelijk?

Alle opties liggen vanaf dat moment open. Universum, laat het me maar zien! Geef me maar een teken. Moet ik hier blijven wonen? Of brengt afscheid nemen van dit huis juist de nodige armslag?

En heel geleidelijk komt er een antwoord. Ineens komt er beweging in de situatie en gaat het als vanzelf een kant op. Welke kant is nog steeds onduidelijk maar er gebeurt wel iets. Zo ben ik eind vorig jaar totaal onverwacht tijdens een verjaardagsbezoek bevriend geraakt met een tot op dat moment voor mij totaal onbekende kerel waar ik instant een klik mee bleek te hebben. Een soort “brother from another mother” gevoel, zeg maar. Deze nieuwe vriend gaf aan mij te kunnen adviseren en helpen bij het realiseren van geleidelijke aanpassingen aan mijn tuin op een dusdanige manier dat het één en ander ook nog eens veel goedkoper gedaan kan worden dan dat ik dacht. Bovendien hebben we inmiddels afgesproken dat we samen een keer afreizen naar Zweden om het Cliff Burton memorial stone te bekijken en naar Noorwegen om het noorderlicht in al haar schoonheid te ervaren.

Oké, hij is bepaald geen Janine, maar ik ben er blij mee want hij is me een partij cool!

Wil je weten hoe cool hij is? Dat zal ik je vertellen. Hij was ooit bij mensen een tuin aan het aanleggen en elke dag als hij dan weer bij de tuin kwam om er verder aan te werken lag het er bezaaid met briefjes met instructies. Dit moest zus en dat moest toch echt zo. Of hij dat nog even wilde herstellen. De cliënten communiceerden uitsluitend via briefjes en gaven hem geen centimeter ruimte om het naar eigen inzicht te doen. Terwijl hij de specialist is! Op één van die dagen was hij het zo zat dat hij een aantal boompjes met de kluit naar boven (dus omgekeerd, met de wortels de lucht in) heeft geplaatst. Zo cool is hij dus.

Overigens, wat denk je dat de volgende dag op die briefjes stond?

Dankbaarheid

Beukjes in mijn tuin

En nu staan de eerste boompjes dus in mijn voortuin en ziet het er weer helemaal mooi uit allemaal. Waar het verder toe leidt weet ik dus niet maar ik ben zo enorme dankbaar dat dit nu gebeurt. En ik ben ervan overtuigd dat, in welke vorm dan ook, die andere beelden en plannen ook realiteit gaan zijn. Misschien sneller dan ik ooit had durven dromen.

Bedankt, bedankt, bedankt!


Geschreven in 2015. Inmiddels kan ik zeggen dat er al aardig wat punten zomaar uitgekomen zijn. Het leven is raar … en bizar … en heerlijk!

Over de auteur

Eeuwige belofte | Generalist met multi-potentieel | Voormalig evenwichtskunstenaar | Best een aardig beest

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top