De ene wil een ander

De ene wil een ander

De ene wil een ander

Bah! Als ik ergens niet blij van word, dan is het wel de hele nacht rondspoken vanwege een hardnekkig verstopte neus. Dat heeft namelijk nogal wat gevolgen. Ten eerste is er de verstopte neus (inclusief allerlei holtes) zelf. Ten tweede is er de permanent droge mond (met bijbehorende odeur de fleur). Ten derde is er dus het continu wakker zijn met als bijkomstigheid dat in mijn hoofd allerlei fantastische verhalen met diverse causale en dwarsverbanden ontstaan omdat de geest zich nou eenmaal heel snel verveelt.

En zo kan het gebeuren dat ik ineens rond de klok van 4 uur in de ochtend de tragiek van het leven overdenk.

En zoals jij inmiddels gewend bent, ben ik de beroerdste niet en deel ik dit gewoon met jou.

Nieuwe match

Allereerst de aanleiding. Zoals je hebt kunnen opmerken ben ik iemand die getypeerd kan worden als een romantische drol.

Echt, je moet mij eens zien smelten als ik bijvoorbeeld voor de zoveelste keer de film Spanglish[1] zie. Romantiek ten top, met als superbonus de betoverende Paz Vega in de hoofdrol. Wat een prachtige vrouw vind ik dat. En dan denk ik: ja, doe mij er maar zo eentje in mijn leven. Ja ja, op zoek ben ik niet (aldus mijn ikje) maar wat zou het toch geweldig zijn om weer eens een ouderwets wederzijdse verliefdheid te beleven. Dat je de ander knuffelt en dat dat nog wel even kan duren omdat beide voorlopig niet meer los willen laten. Dat! Zoiets.

Heel af en toe dient zich (zomaar uit het niets) een veelbelovend typje aan. En zo ook afgelopen week. Als ik me niet vergis was het woensdag.

Ping! Gefeliciteerd. Een nieuwe match.

O kijk eens even. Leuk typje, leuke uitstraling. Ik kan niks anders zeggen. En dat gewoon op 9km van hier. Nice!

Na vervolgens glansrijk samen de eerste horde van de allesbehalve vanzelfsprekende[2] startende conversatie te hebben genomen, nemen we opnieuw een grote horde. Die 9km is gaandeweg de conversatie namelijk veranderd in 145km. Maar het gesprek is inmiddels zo mooi op gang gekomen dat dit detail ons voorlopig niet weerhoudt om ons op te maken voor alweer een volgende horde, namelijk een echte afspraak. Op neutraal terrein en qua afstand bij voorkeur ergens op de helft. Wat goed is komt snel, dus die afspraak vind al plaats op vrijdagavond.

En een onverwachte … match?

Maar eerst is er nog de vrijdagmiddag. Ik heb die middag een afspraak van puur zakelijke aard in de stad. Deze afspraak is eveneens met een vrouw. Ik had haar al een keer eerder ergens gezien maar … wow … vandaag laat ze een onuitwisbare indruk bij mij achter. Wat het precies is, ik heb geen flauw benul. Misschien komt het omdat zelfs haar naam plezier uitstraalt? Wat het ook is, ik voel me direct totaal op mijn gemak bij haar en dat is duidelijk wederzijds. Dit kan niet anders dan een energetisch match zijn. Heel speciaal. Afgezien daarvan vind ik haar ook nog eens een erg mooie vrouw. Ze heeft iets Zuid-Amerikaans, net als de hoofdrolspeelster in mijn “nog net zo onhandig als toen” artikel. Dit alles maakt dat ik moeite heb om, nadat de zaken zijn afgehandeld, weer te vertrekken.

“Hoe gezellig het ook is, ik moet nu gaan want ik moet nog even de stad in” zegt ze.
“Ja, inderdaad heel gezellig. Ik nodig je nog wel een keer uit voor een vervolg.” zeg ik, terwijl ik er zelf van schrik.

Uiteindelijk wordt ik opvallend behendig richting de uitgang gedirigeerd en zo ergens gaandeweg de terugreis ontwaak ik uit mijn staat van wow. Totaal onverwacht was dit. Heerlijk dat dat zo ineens gebeurt.

Date from hell

Maar goed, die avond zit ik dus (na een uur rijden en nog een kwartier parkeerplaats zoeken) tegenover mijn “match”. Ik moet zeggen, ook een hele mooie verschijning. Maar waar ons elektronische gesprek heel gesmeerd liep, loopt deze avond voor het overgrote deel (dus afgezien van een aantal lichtpuntjes) werkelijk voor geen meter. Het ene misverstand na de andere. Een sfeer van taxeren en uit de tent lokken. Zeer interessant en ergens ook wel doodvermoeiend. Wat doe ik hier? Een flink aantal keer schieten mijn gedachten weer naar die middag. Een groter contrast kan er niet zijn. Vanmiddag was veel leuker. Zij was veel leuker. Wij waren samen veel leuker.

Illustrerend voor de afspraak is denk ik wat aan het einde van die avond gebeurt. We lopen in de miezerregen, door een voor ons beide onbekende brede winkelstraat met oude puien, op weg naar onze auto’s.

“Wat is eigenlijk je achternaam?” vraag ik.
“Dat zeg ik niet …” zegt ze.
“Niet?”
“Nee, dat is toch niet relevant?”

Ik denk er even over na. Niet relevant nee. Maar wel een beetje raar. Is haar voornaam dan wel echt? Wat is trouwens haar voornaam ook alweer? Tot mijn verbazing realiseer ik me ineens dat ik nu op dit moment me haar voornaam niet eens kan herinneren. Hoe bizar!

“Oh, ben jij een geheimagent ofzo? Dan noem ik je gewoon Q. Zo heten alle spionnen van achteren. Q.” grap ik …
“Ja, moet jij weten.”

We lopen verder. Ik met alsmaar stijgende verbazing over deze avond. Zij gewoon … tja … een soort van vastberaden om zo snel mogelijk uit deze scene te stappen, zo lijkt het. Het is absoluut zeer interessant allemaal.

Gelukkig vinden we gauw de parkeergarage waar haar auto staat. Terwijl zij betaalt kijk ik op de plattegrond waar mijn parkeergarage zich bevindt. Op een steenworp van hier.

Ze is klaar met betalen en vertrekt.

“Nou doei!”
“Doei. Rij voorzichtig.”

Voorlopig even klaar ermee

Even later ben ik op weg naar huis. De miezerregen is overgegaan in hevige stortbuien.

Dan onderweg, net als ik tot de conclusie kom dat ik voorlopig wel weer even klaar ben met dat hele dating circus, verschijnt er een bericht op mijn iPhone.

Ping! Gefeliciteerd. Een nieuwe match.

Uuuugh! Helemaal geen zin meer in. Ik besluit dat ik zodra ik thuis ben die app te verwijderen van mijn iPhone.

In mijn hoofd is het even chaos. Enerzijds de prachtige verbinding van vanmiddag en anderzijds de bizarre (niet-)kennismaking van vanavond. Vanmiddag wint het uiteindelijk voor wat betreft de meest overheersende ervaring.

Uiteen spattende luchtbellen

Dan is het een aantal dagen later. Van die rare vrouw van vrijdagavond heb ik helemaal niks meer vernomen. Kennelijk was de ervaring wederzijds. Contact met de leuke vrouw van vrijdagmiddag is er nog wel, vanwege het zakelijke aspect. En ik raak er eerlijk gezegd een beetje van de wop van. Verschillende scenario’s van romantische gezelligheid met haar in de hoofdrol zijn inmiddels de revue gepasseerd. In mijn hoofd wel te verstaan, want zij weet van niets. Overigens gaat helemaal niets van die scenario’s richting plat en ordinair. Integendeel, mijn innerlijke romanticus heeft gewoon nog meer en meer en meer van die verbinding bijeen verzonnen.

Het zijn luchtbellen die allemaal tegelijkertijd uiteen spatten op het moment dat ze van harte instemt met een koffieafspraak (… en nu komt ie …) “zolang er geen romantische verwachtingen zijn”.

Poef! …

Pas nu, nadat ik vol afschuw moet constateren dat de deur naar romantiek op voorhand is dichtgesmeten, is het weer helemaal stil in mij. Met lege handen blijf ik weer achter. Of beter gezegd, de illusie van gevulde handen is verdwenen. Want dat was het allemaal, een illusie gecreëerd tussen mijn oren.

Nou heb ik in het verleden meer dan voldoende situaties gekend waarbij anderen er iets meer van hadden verwacht dan ikzelf. En nu zie ik het ook weer eens van de andere kant. Zo spiegelt het leven voortdurend ervaringen vanuit steeds een andere invalshoek.

Overigens, de leuke vrouw in kwestie is wat mij betreft absoluut een blijvertje. Deze vader der romantici moest alleen even een paar tandjes terugschakelen zodat zijn schoenmaat 46 weer kon landen op moeder aarde.

De tragiek van het leven

Maar dit alles brengt mij (vanwege de volle neus op dit uur) op de tragiek van het leven. De één wil de ander terwijl de ander een weer ander wil en dus niet die één.

Net als dat lied[3] van Ramses Shaffy:

De ene wil een ander, maar die ander wil die ene niet
De ander wil een ander, maar die ene heeft verdriet
Zo ging het en zo gaat het en zo gaat het altijd aan
En zo gaat het altijd aan
En zo zal het eeuwig gaan

Wat is de relevantie en ook de houdbaarheid van een match? En welke logica zit er in het universele proces van aantrekking en dus matchen en mismatchen?

Geen peil op te trekken.

Nogmaals, de één wil de ander terwijl de ander een weer ander wil. Zelfs in het grotere plaatje is dat zo. Een deel van de wereld wil een andere deel van de wereld terwijl dat andere deel zich aangetrokken voelt tot een weer andere deel. En zo zijn we met zijn allen flink over elkaar heen aan het rollebollen.

Tegenstellingen zijn er ook te over. Vanochtend bijvoorbeeld weer op Facebook twee berichten vlak onder elkaar:
“Disturbing Aerial Photos Show What Killing Billions Of Animals For Meat Is Doing To The Environment”
gevolgd door “10 Redenen waarom je zoveel mogelijk droge worst moet eten”.

Wat zal het zijn?


1. Spanglish
2. Wat is dat toch met zo’n dating app als Tinder? Dat je dan ( … hoera! … ) samen “een match” bent maar dat zelfs dan een (chat) gesprek allesbehalve vanzelfsprekend is? En wie heeft er ooit verzonnen dat een man galant moet zijn en daarom ook het eerste contact moet leggen, zodat de vrouw dat vervolgens ongegeneerd kan negeren of ongezouten kritiek kan leveren op de originaliteit van de openingszin? Voor iedereen die zich dat (net als ondergetekende) wel eens aanvraagt: Relax! Neem het vooral niet te serieus. Het is Tom & Jerry. Het is Road Runner en Wile E. Coyote. Slechts een spel vol kosmische grappen en grollen. Niets meer, niet minder.
3. De Een Wil De Ander van Ramses Shaffy

Over de auteur

Eeuwige belofte | Generalist met multi-potentieel | Voormalig evenwichtskunstenaar | Best een aardig beest

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top