Datepatronen

Datepatronen

Datepatronen

“Wil je helemaal niets meer eten?” vraagt de jarige met een enigszins verbaasde blik op haar gezicht.

Het valt stil in de ruimte. Alle gesprekken worden onderbroken en alle blikken zijn volledig op mij gericht. Alsof er nogal wat van mijn antwoord afhangt. Merkwaardig.

“Nee hoor, dankjewel …” antwoord ik beleefd “… ik ga zo nog uit eten. Ik heb straks een date!”

“Een date?? Wat leuk man!”

Jawel, het hoge woord is eruit. En waarom ook niet? Deze keer weet ik het bijna zeker. Dit kon wel eens meer zijn dan zomaar een date.

Het zal weer zo’n twinkeling in mijn ogen zijn die afstraalt op de andere feestvierders, want ik zie ineens louter blije neuzen op mij gericht. Ha! Weer zo’n bevestiging dat de buitenwereld mijn binnenwereld spiegelt.

“Je straalt helemaal!” zegt onze jarige jet.

“Ja, dat klopt. Dit voelt zo anders dan de vorige paar keer. Ik voel helemaal geen voorbehoud. Het is ook in een soort vanzelfsprekendheid hoe dingen gaan. Dat is wel heel fijn.”

“Is het jullie eerste ontmoeting?”

“Nee, maar daarom juist. We hebben al eerder koffie gedronken. En er was direct een hele leuke klik.”

Bestemming bereikt

Even later rijd ik in mijn auto naar de afgesproken plaats van bestemming in een voor mij niet zo’n hele bekende plaats. Ik volg de aanwijzingen van de kaarten app uit de iPhone die ik redelijk onhandig losjes op mijn schoot heb liggen. “De eerste afslag links en aan het einde van de weg … bestemming bereikt”. Mooi, nog een klein stukje.

Ineens zie ik een bekende auto voor me rijden. Heeee, is dat niet dezelfde auto die mij eerder deze week van de IKEA naar het centraal station heeft gebracht? Nou ja zeg, mijn date van vanavond rijdt gewoon voor me. Hoe toevallig! Komt geweldig uit want een parkeerplaats is hier nabij de plaats van bestemming niet te vinden. Laat staan twee. We rijden daarom -soort van in colonne- nog even iets verder om uiteindelijk onze auto’s warmpjes naast elkaar te parkeren op een groot leeg plein.

De avond begint daarmee al leuk en het wordt eigenlijk alsmaar leuker. We verblijven in een tapasrestaurant en maken daarbij -lekker praktisch- gebruik van de Albert Heijn coupon die zij nog in huis had liggen. Hierdoor eet één van ons zo goed als gratis. Dat is natuurlijk mooi, maar het moet gezegd; dit gaat wel ten koste van de keuzevrijheid. Ik had mij namelijk verheugd op zo’n enorme schaal met van die Spaanse kaasjes en vleeswaren, maar helaas; dat staat niet op onze kaart. Het enige minpuntje van vanavond. Ik teken ervoor.

Onze gesprekken zijn net zoals afgelopen keer zeer levendig. Geen onderwerp wordt geschuwd en dat legt naast de vele overeenkomsten tussen ons natuurlijk ook de tegenstellingen bloot. Maar ik heb een steeds beter gevoel omdat niets echt onverenigbaar of onoverkomelijk lijkt te zijn. Zou het dan toch een keer ècht raak zijn deze keer?

En zo leren we elkaar in de tijd die volgt telkens een beetje beter kennen. Vele leuke momenten volgen vrijwel moeiteloos.

Eén van de dingen waar ik direct ongelofelijk voor val is het feit dat zij duidelijk zo’n typische vrouwelijke vrouw is waarbij je in elke hoek van de badkamer een mandje met bodylotion, andere smeerseltjes en geurtjes kunt verwachten. Super aantrekkelijk! Maar er is uiteraard meer. Veel meer!

Een ervaring rijker op het thema man-vrouw

Dan spoelen we de tijd een eindje door. Het is een aantal weken later en dat ene moment van het hoge woord op het verjaardagfeestje lijkt alweer mijlenver achter mij. Hetzelfde geldt voor het gevoel van het vertrouwen, de moeiteloosheid, de heerlijke mix van spanning en ontspanning en die vanzelfsprekende onoverwinnelijkheid.

Integendeel zelfs.

Ik ben alweer terug bij af.

En een ervaring rijker.

De zoveelste in de rij van ervaringen op het thema man-vrouw. Echt, ik ben onderhand expert hierin. En ik had dit verhaal gemakkelijk twee jaar geleden al kunnen schrijven omdat de geschiedenis zich steeds lijkt te herhalen.

Heel eerlijk, ik heb ook soortgelijke verhalen als deze al meerdere malen in geuren en kleuren beschreven. Ik heb alleen die verhalen nooit gepubliceerd. Simpelweg omdat ik angst had voor hoe het afstraalt op mij. Angst om daarmee helemaal mijn eigen ruiten in de gooien. Want wie wil er nou een verbitterde man? Dat is toch totaal a-sexy? Er zijn al verliezers genoeg en daarom zoekt iedere vrouw toch naar die ene winnaar?

De reden dat ik nu wel verslag doe is tweeledig:

  • Ten eerste ben ik er inmiddels achter dat het er (binnen de perken van het fatsoenlijke en respectvolle uiteraard) totaal niet toe doet wat ik doe of laat. Het leven kiest toch elke keer voor een verrassende wending waar ik geen invloed op heb. En dan is het ook nog eens zo dat je echt altijd krijgt wat je echt diep van binnen bent. Kortom, met het ene blijven herhalen terwijl het andere speelt is zinloos.
  • Ten tweede zie ik een patroon dat ik graag met je deel. Ik heb namelijk gemerkt dat alertheid en inzicht dit soort situaties aanzienlijk verzacht en nuanceert.

Fase 1: het ontstaan van een toekomstbeeld

Maar terug bij af dus. Het is alweer hetzelfde liedje. Alweer blijkt niets wat het aanvankelijk leek. Althans, het meeste niet.

Alweer moet ik toegeven dat ik vooral mezelf ongelofelijk voor de gek heb gehouden. Ik leefde in mijn eigen luchtbel. Had mijn eigen ideaal script gecreëerd. Een toekomstbeeld van hoe het allemaal deze keer wel zou gaan slagen.

En dat is ook een eerste fase van het patroon dat ik zie, namelijk dat mijn gedachten al vrij snel met me op de loop gaan. Dat is zelfs al bij het allereerste contact zo. Een foto, de eerste woordenwisseling, het verloop van het eerste contact. Dat alles creëert in mijn hoofd de basis van toekomstbeeld dat stukje bij beetje vorm krijgt.

In het begin is dat beeld nog vaag en abstract, maar elk volgend moment geeft weer een stukje meer invulling zodat het uiteindelijk steeds meer compleet en gedetailleerd is. Na een poos heb ik in mijn hoofd dan al helemaal ingevuld hoe we de weekenden kunnen gaan indelen, hoe zich dat kan verhouden tot het werk, welke kansen er zich kunnen voordoen, hoe fijn het zal zijn om het voortaan allemaal samen te ontdekken, hoe we waarschijnlijk samen erg leuk om de foto zullen staan. Kortom, hoe het zou kunnen gaan werken.

En op een aantal moment leek het er warempel op dat het allemaal klopte.

Maar helaas blijkt ook nu weer dat de realiteit het perfecte plaatje genadeloos wist te verpulveren. Dat de wederzijdse prioriteiten en belangen totaal niet met elkaar verenigd konden worden. Dat ons hoogtepunt uiteindelijk die mooie start is geweest.

Fase 2: de mogelijke ontkenning van de mis-match

Een tweede fase is de ontkenning.

Alweer kan ik niet anders dan toegeven dat ik die eerste signalen die duidden op een mis-match eigenlijk niet wilde zien. Man, wat wilde ik dolgraag in die luchtbel blijven. Wat wilde ik graag geloven dat het nu echt, echt, echt helemaal raak was. Het gevolg daarvan is dat ik steeds verder ging afdwalen van wat mijn hart drijft en steeds meer vanuit het denken met de mantel der liefde ging bedekken. En ik wist het hè. Terwijl het gebeurde wist ik gewoon wel dat het voor mij eigenlijk helemaal niet klopte.

Maar uiteindelijk komt dan toch het besef dat ik aan een situatie vastklamp die ik eigenlijk helemaal niet wil.

En dat houd ik gelukkig niet zo heel lang vol. Want dat wringt. Onechtheid geeft mij niets dan knopen. In mijn buik, in mijn nek, in mijn hele zijn.

Fase 3: het kat en muisspel

En alweer zag ik met lede ogen toe hoe wij samen in zo’n destructieve fase belandden.

Deze fase luidt zich over het algemeen in als de communicatie verandert:

  1. De smileys worden zakelijker.
  2. De gesprekken worden korter.
  3. Videobellen gebeurt niet meer.
  4. De toon wordt harder.
  5. De liefde verdwijnt.

Dit is het kat en muis spel. Hier is het echt klip en klaar dat het einde nabij is, maar geen van beide spreekt zich uit. Woorden worden zorgvuldig gewikt en gewogen. Een doodvermoeiend gebeuren.

En uiteindelijk valt de conclusie: de lol is eraf. Het heeft geen zin meer.

Fase 4: de vlucht

Dus dat was het dan weer. Net zo snel gegaan als gekomen.

“Na disse weer een frisse” zeggen ze hier dan. En dat is juist wat een vierde fase inhoudt, namelijk de vlucht.

De vlucht is een volautomatische reflex die de kop op steekt zodra het allemaal te pijnlijk of confronterend wordt. Binnen het patroon ervaar ik deze fase als verreweg de geniepigste, omdat ik net als de meeste anderen liever geen pijn ervaar en ook liever niet geconfronteerd wordt met de leegte die het uiteenspatten van de luchtbel veroorzaakt.

Het vermijden van pijn maakt dat alertheid even ver weg is. De vlucht kan dus relatief onopgemerkt zijn gang gaan. Lustig wordt er oplos gescand naar nieuwe mogelijkheden. Naar nieuwe manieren om samen te kunnen zijn. Of beter gezegd, om maar niet alleen te hoeven zijn. Om die ontmaskering niet onder ogen te hoeven komen. Om die leegte niet te hoeven voelen.

Concreet zou dit kunnen betekenen dat apps als Tinder weer geactiveerd worden. En ook zouden dan zelfs sommige ex-partners even opnieuw kunnen worden beoordeeld waarbij dan bekeken wordt of die persoon en ik een tweede, derde, tig-de kans verdienen. Bizar natuurlijk want een ex is echt niet voor niets een ex.

Blijf bij jezelf

En zo heb ik dus erg vaak in dezelfde rondjes gedraaid, zelfs met dezelfde persoon soms wel tig keer achter elkaar. En ik zie dit ook enorm vaak om me heen.

Voor elke fase geldt eigenlijk maar één simpele oplossing en het is geen hogere wiskunde, namelijk: wees alert en blijf zoveel mogelijk bij jezelf. Als dat vanaf het begin lukt dan kan dat mogelijk ook latere fases voorkomen.

Voor het toekomstbeeld geldt dat het eigenlijk onwijs grappig is om bewust getuige te zijn van hoe dat beeld bijeen wordt gefantaseerd. Het hoeft helemaal niet voorkomen te worden. Sterker nog, dat gaat niet eens want alles wat aandacht krijgt groeit nou eenmaal. Het voortdurend fantaseren is een prachtige bron voor humor en zelfspot. En daarnaast kan het ook heel motiverend en inspirerend werken. Maar let op, zodra het belangrijk wordt loop je de kans dat het verhaal achter het beeld met jou op de loop gaat. Wees dus alert daarop.

Voor de mogelijke ontkenning van de mis-match geldt dat je best even getuige mag zijn van het aanklooien terwijl je wel weet dat het niet helemaal klopt. Helemaal niks mis mee. Zodra er echter knopen ontstaan gaat het mis en is het beter om dat bespreekbaar te maken. Dat kan namelijk sowieso het kat en muis spel voorkomen. Nog belangrijker is het om te kijken waar dingen vandaan komen. Sommige gevoelens bijvoorbeeld hebben niet persé iets te maken met de onderlingen chemie, maar juist alleen maar met iets waar één van beide mee te dealen heeft. Als de ene bijvoorbeeld graag een derde persoon vereerd (en raakt er maar niet over uitgepraat) en de ander heeft daar last van, dan zegt dat meestal vooral iets over de ander z’n persoonlijke thema’s. Daarnaast kan het soms beangstigend werken als iemand dichter bij komt, waardoor er tijdelijk muurtjes verschijnen waar ze aanvankelijk (toen het nog vrijblijvend was) niet waren.

Voor het kat en muis spel geldt dat deze voorkomen of zo gauw mogelijk geëlimineerd moet worden. Dit is namelijk de energievreter puur sang.

Voor de vlucht geldt maar één ding: doe het niet! Laat het voelen toe. Geef jezelf ruimte om de wonden te likken. Zelfs een ogenschijnlijke nietszeggende date kan een enorme impact brengen. Vaak kun je het niet eens goed onder woorden brengen wat er gebeurt. Maar je voelt het wel. Als een druk op je schouders, in je buik of achter je ogen. Het is mijn ervaring dat die impact pas kan oplossen als het wordt erkent en ruimte krijgt.

Bovenal, wees lief voor jezelf!

Over de auteur

Eeuwige belofte | Generalist met multi-potentieel | Voormalig evenwichtskunstenaar | Best een aardig beest

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top