Chemieën als een dolle

Chemieën als een dolle

Chemieën als een dolle

Kijk deze foto eens. Dat is alweer een poos geleden. Ik herken mijn favoriete Noorse vest die hier nog hartstikke nieuw is, maar inmiddels met de nodige slijtsporen in mijn kledingkast hangt. We zijn hier aan het koffiedrinken in zo’n koffietentje. Gewoon, zoals we dat wel vaker hebben gedaan.

Maar joh, wat zie ik er gelukkig uit zeg. En kijk jou dan eens! Jij straalt helemaal met die prachtige lach op je gezicht.

Ik weet ook wel waarom dat zo is. Het moment dat aan deze foto vooraf gaat is namelijk spontaan (en daardoor totaal onverwacht) magisch.

Vrienden onder elkaar

Sowieso hebben wij een heel leuk gesprek met, zoals bij ons gebruikelijk, buitengewoon veel diepgang en verbinding. Dan sta jij op en loop je even naar mijn kant van het koffietafeltje om mij een vette knuffel te geven. Ook dat is niet ongewoon. Dat doen we wel vaker. Als vrienden onder elkaar.

Maar beduidend anders dan anders is hoe het contact deze keer voelt. De energie stroomt werkelijk als een dolle van jouw lichaam naar de mijne, door de mijne en weer terug naar jou. Het is zo’n zeldzame omhelzing die die de tijd even helemaal stil doet staan. Ik wil voorlopig niet meer loslaten. En jij wilt dat overduidelijk ook niet. Omdat ik nog zit en jij dicht tegen me aan staat, drukt mijn neus zachtjes op jouw hals. Net zoals mijn mond dat doet. Liefdevol geef ik je daar een kus. Ook dat voelt heerlijk tijdloos; mijn lippen op jouw warme huid.

En wat ruik jij lekker!

Het is op dit moment alsof onze lichamen in gesprek zijn met elkaar. Een uitwisseling van stroompjes met informatie waarvan de betekenis niet in woorden te vatten is. Dit alles speelt zich duidelijk ver buiten het bereik van onze hoofden af. Dit is typisch het domein van het hart.

Als een dolle

Na een tijdje stopt dat gesprek natuurlijk weer. Ergens moet het klaar zijn nietwaar? We bevinden ons hier tenslotte midden tussen allerlei anderen en heel veel langer zo blijven knuffelen zou ongetwijfeld erg raar zijn.

We laten dus ietsje los, kijken elkaar enigszins verbaasd aan en geven elkaar vervolgens een klein kusje. Dat kleine kusje groeit als vanzelf uit tot een enorme zoen met een wereld aan betekenis, waar het hoofd wederom helemaal niks mee kan.

En dan laten we helemaal los.

Hoe lang we hier zo hebben geknuffeld, ik heb geen idee. Misschien was het tien seconden, maar het kan net zo goed tien minuten zijn geweest.

De rest van deze dag blijft dit op een prettige manier door mijn hoofd spoken. Wat gebeurde er? We zijn kennelijk veel meer dan gewoon vrienden. Maar dit komt zo onverwacht. Ik had jou nog niet eerder op die manier bekeken.

’s Avonds volgt er nog een korte nabespreking.

“Wij chemieën als een dolle” app jij mij.
“Jaaaaa!” app ik terug.

En daar blijft het verder bij.

Hapje eten bij jou

Dan ongeveer vier weken later ben ik bij jou op bezoek. Je gaat voor mij koken.

In de tussentijd is er enorm veel gebeurd in zowel jouw als mijn wereld.

Ik heb professioneel een enorme doorbraak bereikt en daarnaast ook qua romantiek weer het één en ander beleefd.

Jij bent nog helemaal ondersteboven van een verre reis die je hebt gemaakt, waarbij niet alleen de ervaring op zichzelf een onuitwisbare indruk bij jou heeft achtergelaten maar waar je ook nog eens hals over kop verliefd bent geworden op een voor jou hele bijzondere man die ook voor jou lijkt te gaan. Echt, je raakt er niet over uitgepraat. En dat is natuurlijk ook helemaal prima. Ik ben één en al oor.

Uitbuiken

Dan, na het eten gebeurt er iets opmerkelijks. Als vanzelf raken we in de situatie waarbij jij en ik samen op jouw bank liggen uit te buiken. In elkaars armen. Gewoon, zoals we dat veel vaker hebben gedaan. Als goede vrienden onder elkaar dus.

Plotseling blijkt die magie van eerder te zijn teruggekeerd, nog veel krachtiger dan voorheen. Of misschien is het altijd latent aanwezig geweest? De stroompjes vliegen in ieder geval nogmaals als een wilde over en weer. Van jou door mij en vice versa. Het is weer net als toen, met dit verschil dat er deze keer helemaal niemand toekijkt. Wij volgen ons gevoel en gaan helemaal in elkaar op. Jij kust mij en ik kus jou. Ik streel jou en jij streelt mij. Langzaam maar zeker raakt een steeds groter deel van van jouw heerlijk zachte en warme huid de mijne.

Het voelt wederom compleet tijdloos. Alsof een warme deken van pure liefde ons samen helemaal heeft bedekt en ons isoleert van de buitenwereld. Dit is hoe een staat van trance of hypnose ook kan voelen. Als in een cocoon.

Heel af en toe komt het denken er even tussen. Dat is als soort van wakker schrikken uit een heerlijke droom. Ik kijk jou dan aan en jij kijkt mij aan.

“Hoi!” zeg ik.
“Ha!” zeg jij.

Om dan vervolgens weer helemaal op te gaan in elkaar.

Maar ook dit eindigt uiteindelijk, zowel jou als mij in verwarring achterlatend.

Lat gelegd

De dagen daarna is er weinig contact.

Ik wil heel graag. Ik verlang naar veel meer van dat fijne. Maar ik weet dat jij voor iemand anders wilt gaan, dus ik laat jou maar zoveel mogelijk met rust.

Gelukkig stuur je mij zo af en toe even een berichtje. Je blijkt in de war te zijn. Bang om mij als vriend te verliezen èn bang om op voorhand een relatie met jouw droomvent op het spel te hebben gezet.

Ik stel jou gerust door te schrijven dat jij helemaal niks verkeerd hebt gedaan en wat mij betreft ook niet kunt doen. De situatie is volstrekt helder voor mij en ik voel me vooral heel dankbaar voor die momenten die we samen hebben mogen ervaren. Sterker nog, jij hebt voor mij opnieuw de lat gelegd voor wat betreft verbinding en chemie tussen man en vrouw.

En dat meen ik oprecht.

Maar helaas blijft het hier niet bij.

We zien in de weken daarna nog een aantal keer kans om soortgelijke spektakelstukken schaamteloos te herhalen. En heel eerlijk raak ik nu wel verslaafd aan jou en aan ons samenzijn. Zelfs al weet ik hoe het zit. Zelfs al blijf jij het steeds over jouw droomprins hebben. Zelfs al komt de rare situatie van jij en ik maar ook jij en hij voortdurend aan de orde.

Ik raak heel ongemerkt hartstikke verslaafd. Achteraf weet ik dat ik heel stiekem had verwacht dat het zo’n vaart niet zou gaan lopen tussen jou en hem. Dat kan toch helemaal niet? Jij voelt toch ook wat ik voel? Voor mij bestond hij niet. Er was alleen wij tweeën.

Oh mercy, mercy me

Het moment dat ik me realiseer dat ik verslaafd ben, komt pas veel later. Dat begint bij het moment waarop ik jouw app-bericht binnenkrijg dat jij bij hem bent. Ineens valt er een schaduw over mijn hart en zakt mijn humeur naar diepvriesniveau. En dat terwijl ik het eigenlijk wel wist dat dit ging gebeuren.

Ik wilde het gewoon niet weten.

De uren daarna zijn eenzaam en verdrietig.

Ik zit thuis op de bank voor me uit te staren. Het plissé-gordijn voor het ruit waar ik recht op uitkijk heb ik gesloten en er is maar één lichtje aan.

De tonen van een redelijke uptempo lied1 schallen uit mijn speakers. Muziek, het leek een goed idee maar echt vrolijker word ik er niet van.

Oh, oh mercy, mercy me
Oh, things ain’t what they used to be
No, no
Where did all the blue skies go?
Poison is the wind
That blows from the north, west, south and east

iets later gevolgd door …

I want you
The right way
I want you
But I want you to want me too

Slik!

Waarom gebeurt dit? Ik ben toch niet gek? Ik weet toch hoe het is tussen ons? Dat weet jij toch ook? Ik ben dus niet goed genoeg?

Denkbeeldig in gesprek met jou doemen er hele donkere gedachten op. Ik probeer ze gewoon te laten. Net zoals die whirlpool aan emoties. Ik laat ze. Ertegen vechten heeft toch geen nut.

Besef kickt in

Deze dip duurt vervolgens een dikke dag. Soms sluimerend op de achtergrond en dan weer in alle hevigheid aanwezig.

Maar dan is het genoeg geweest. Dan is het tijd voor een ander soort ontwaken. Waarschijnlijk gedreven door één of andere inspirerende quote of fragment, kan iets in mij het opbrengen om even afstand van de situatie te nemen. Iets in mij beseft ineens zelfs welke kans er zich voordoet. Natuurlijk! Dit drama voelt wel echt maar is totaal onterecht. Ik word enorm gefopt hier! En door mijzelf nota bene. Mijn ikje (ego) fopt mij weer eens. Het is al eerder met mij op de loop gegaan en het maakt dat ik nu deze pijn voel.

Want zo werkt het egosysteem nou eenmaal. Het projecteert eerst een voorwaarde buiten zichzelf om vervolgens in alle macht te proberen aan die voorwaarde te voldoen. Zodra dat dan lukt ontspant het, laat het de controle los en verdwijnt het tijdelijk naar de achtergrond. En daardoor is er niets meer wat je natuurlijke staat bedekt zodat er tijdelijk een reeks vloedgolven van pure liefde uit je eigen natuurlijke staat naar boven kunnen komen. En dat is dus eigenlijk wat die intense gelukservaring geeft.

De liefde en warmte die ik bij jou dacht te hebben gevonden was dus gewoon het tijdelijk ontspannen van mijn ikje waardoor ik de liefde van mijn eigen natuurlijke staat ervoer. Maar ik dacht dat jij mij dit lekkere gevoel had gebracht en dat ik dus alleen bij jou daar meer van zou kunnen krijgen. En dat is dus typisch verslaving; die reflex van steeds weer opnieuw die ervaring van mijn eigen natuurlijke staat bij jou denken te kunnen vinden.

Dit besef maakt me kalm.

Dankzij dit besef kan ik het drama overstijgen en ben ik instant afgekickt.

Oké, natuurlijk is het zo dat ik jouw aanraking, jouw geur, jouw mond, jouw gezelschap, enzovoort allemaal in mijn eentje niet kan reproduceren, maar alles wat dat bij mij teweeg brengt komt wel gewoon uit mijzelf.

Alles wat ik nodig heb zit gewoon in mijzelf.

Het is daarom goed zo.

Dankjewel!

X

1. Robert Palmer – Mercy Mercy Me/I Want You, origineel prachtige songs van Marvin Gaye

Over de auteur

Eeuwige belofte | Generalist met multi-potentieel | Voormalig evenwichtskunstenaar | Best een aardig beest

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top