Brood en tieten

Brood en tieten

Brood en tieten

Ik val direct maar met de deur in huis. Ik kom net terug van een totaal mislukte date. Mislukt, niet omdat ik dat wil maar omdat je nou eenmaal twee nodig hebt die het wel zien zitten.

Het lijkt iets van deze tijd te zijn. Dat niets echt is wat het lijkt. En dat deurtjes in een veel hoger tempo open gaan dan voorheen. Maar dat geldt ook voor het dicht gaan van diezelfde deurtjes. Het gaat allemaal zo enorm snel. En dat alles de laatste tijd ook steeds vaker gewoon onder mijn ogen. Ik zie het gebeuren en ik kan het bijna niet geloven.

Als in een achtbaan (wat overigens als vergelijking als zeer cliché wordt beschouwd tegenwoordig, is mij verzekerd). De rit gaat snoeihard en alle kanten op. En het is over voordat je het door hebt. Het karretje stopt en met een van alle bloed ontdaan gelaat stap je verward en draaierig uit. Dat dus.

Maar bij de achtbaan verwacht je het tenminste nog…

Deurtje dicht

Deurtje open, maar ook weer deurtje dicht. En de zoveelste op rij. Een aanvankelijk prachtig, opwindend en veelbelovend contact eindigt even snel als dat het is gestart. De flow stopt abrupt. Een uitgebreide warming up, zonder enige cooling down zeg maar.

Steeds vaker haal ik simpelweg mijn schouders op. De wereld is nou eenmaal complex. Vele lijntjes kruisen elkaar en dingen gebeuren dan gewoon, zonder dat het ook maar iets met mijzelf te maken heeft. Het waarom doet er dan eigenlijk niet toe, nietwaar?

Maar op andere momenten, zoals vandaag, is de omslag van erg close en gezellig naar “gaat m toch niet worden” zo groot dat ik erg aan mezelf ga twijfelen. Welk signaal heb ik gemist? Wat is mijn aandeel in dit falen? Ben ik niet leuk genoeg? Als dit nu ook op deze manier eindigt, terwijl we de afgelopen tijd zo in een blije bubbel zaten samen, hoe moet ik dan ooit nog erop vertrouwen dat het de volgende keer wel echt is?

Heel verwarrend dus. En lastig om het vertrouwen vast te houden.

Deurtjes open

Maar gelukkig is er een andere kant aan dit verhaal. Andersom is het namelijk ook zo dat wanneer er ergens een deurtje sluit, er ergens anders weer een deurtje open gaat. Of meerdere deurtjes tegelijkertijd zelfs.

En de deurtjes die tegenwoordig open gaan, worden steeds leuker. De warming up is steeds fijner en intenser. Wat ik aantref is meer en meer van wat bij mij past. Zo ook vandaag.

Dus laat maar komen die pijn en teleurstelling. Zoveel er nodig is. De andere kant van veel belasting betalen is een hoog inkomen. En da’s ook wel fijn. Ik stoot daarom veel liever 80.000 keer mijn kop, dan dat ik op safe speel. Daarbij, ook het tot in mijn teennagels beleven van snerpende teleurstelling en pijn voelt als ècht levend zijn.

Ik weet het zeker. Eens komt ook voor mij de hoofdprijs langs. Dan ben ik lang en breed uitgeleerd. En er helemaal klaar voor!

Amper 60 uur later…

Nou, daar is het dan. Het meer teleurstelling waarom ik heb gevraagd.

En ik ben de ezel die wèl nog een keer dezelfde steen weet te vinden.

Vanochtend werd ik nog wakker met zo’n gevoel van “Jaaaa, laat maar komen die dag!”

Alle teleurstelling en pijn van eerder deze week was weer verdwenen. Ik heb het van me afgeschreven, zoals dat heet. En dat werkt erg goed!

Dus ik naar mijn hut voor weer een dagje lekker schrijven.

Ik zie op Facebook een foto van mijn kantoorgenoot in de sneeuw. Ze is nu tijdelijk een skihut wijf, grap ik nog.

“Lunchen?” staat er dan in de app.

Het is jij. De bron van eerder lijden.

Ik denk er twee pico-seconde over na en antwoord “Jaaaa!”

Misschien dan toch? Zou het?

Broodkruimels

En dan nu, voor de tweede keer binnen drie dagen, zit je tegenover me.

Toen we hier naartoe liepen gaf je mij een dikke knuffel en een zoen. Tijdens het lopen drukte je jouw rechterborst stevig tegen mijn linkerarm. Toen we bij het restaurant aankwamen liep je achter mij en sloeg je jouw armen om mijn middel.

Heerlijk, die subtiliteiten. Ik smul daarvan!

En daar zit je nu. Ik vind je nog steeds een prachtige vrouw. Mooie bruine ogen. Lange haren. Leuk gekleed.

Hoe je het voor elkaar krijgt weet ik niet, maar tijdens het eten vallen er kruimels brood in jouw shirt. Met meer vertoon dan ik nu even aankan haal je deze tussen jouw borsten vandaan. Ik zie dat het inderdaad enorme borsten zijn, zoals je zelf ook al aangaf.

Wederom heerlijk!

Maar dat is natuurlijk maar de buitenkant. Wat ik minstens zo leuk vind is de spontaniteit. Het van elk moment een onverwacht feestje kunnen maken op deze manier.

Ik denk alleen maar “Geef mij maar meer van dat asjeblieft”. Het voelt als jaren geleden toen ik voor die etalage stond en me vergaapte aan een set prachtige en exclusieve Sonus Faber luidsprekers, die op dat moment nog onbereikbaar voor mij waren maar waarvan ik gewoon zeker wist dat iets soortgelijks ooit wel binnen mijn bereik zou liggen. En dat gebeurde ook, totaal onverwacht.

Ook jij komt ooit op het meest onverwachte moment tot me, daar ben ik zeker van. Maar dan is het toch ècht een andere jij dan deze, die hier tegenover me zit.

Dat weet ik nu wel zeker, want ik heb het je zojuist nog maar een keer gevraagd.

Meer van …

“Nee, het is niet misschien. Het is nooit” zeg je desgevraagd.

En nu ben ik toch weer ècht teleurgesteld. En verrast ook, door hoe die ijskoude zwaarte mij toch weer overmant.

Je stelt me allemaal vragen.

“Wat gaat er dan in je om?” en “We kunnen er toch over praten?”

Maar ik wil helemaal niet praten. Het voelt gewoon hartstikke zwaar in mijn hoofd. Nee, niet alleen in mijn hoofd. In mijn hele lijf. Ik heb nu behoefte om alleen te zijn. Weg van jou en weg van al die anderen hier. Dat geeft me ruimte om het te doorleven en om hetgeen dat er in mij opkomt te laten uitsterven.

“Praat niet zo luid! We zitten hier onder de mensen” zeg je als ik dan toch iets van wat er in mij omgaat prijsgeef.

Ja, vind je het raar dat ik mijn toon even niet onder controle heb? Ik ben op dit moment die kleine jongen die voor de tweede keer in korte tijd in dezelfde snoepwinkel een enorme kaneelstok voor zijn neus krijgt voorgeschoteld en die er even heel lang aan mag ruiken en naar mag kijken maar die vervolgens, als het water inmiddels in zijn mond staat, alleen maar “kijk, deze krijg jij niet” te horen krijgt.

Snoeihard.

Ik heb geen zin meer om bij je te zitten en aardig te zijn. Eigenlijk heb ik ook helemaal geen zin meer om samen terug te lopen. En ook geen zin om jou die laatste knuffel te geven en om die kus op mijn wang in ontvangst te nemen. De lol is eraf.

Maar goed, ik doe dat wel. Het is zo voorbij.

Reflectie

Even later zit ik weer in mijn hut en kom ik tot rust. Precies zoals ik had gedacht. Het is heel gek, maar het korte termijn geheugen laat me even in de steek. Of laat het me juist even met rust? Het plaatje van hoe jij er zonet uitzag, wat er precies gebeurde, enzovoort lijkt als sneeuw voor de zon verdwenen uit mijn hoofd. Alles is leeg en ruimtelijk.

En dan komt de reflectie.

Had ik het dan maar niet moeten doen?

Juist wel! Dit helpt uiteindelijk gewoon wel. Het ontdoet me van alle illusie die er kennelijk nog was èn het maakt alleen maar meer duidelijk. Zowel voor wat betreft hoe de illusie latent aanwezig kan blijven in mijn hoofd, als voor wat betreft hetgeen ik leuk vind en waarvoor ik wil gaan.

“Meer van dit asjeblieft! En, oh ja, dan wel eentje die mij ook graag wil.”

Hoe wordt het nog beter dan dit?

En vooral, wat is er nu dan allemaal mogelijk?

Golven

Maar van binnen gaat de verwerking met golven, zo merk ik ’s avonds en zelfs ’s nachts.

Op het hoogste punt van de golf ben ik zeer optimistisch en redelijk laconiek over wat er zich in heel korte tijd heeft afgespeeld. Ik voel geen rouw of iets dergelijks. Tenminste niet om jou als persoon of om ons als setje, want feitelijk is dat allemaal een illusie geweest.

Op het laagste punt ben ik verontwaardigd en voel ik zelfs iets van boosheid. Ik ben boos op jouw onverantwoordelijke gedrag. Boos op jou en je tieten, om het maar eens heel plat uit te drukken.

Na alles wat de eerste keer jou en mij heeft gebracht. Na alle frustratie die we beide hebben gevoeld. Na alle “nee, jij kon er ook niks aan doen” en “het is ons beide overkomen” waarmee ik heb geprobeerd om jouw pijn te verzachten, terwijl ik er zelf ook nog midden in zat.
Hoe haal jij het dan in jouw hoofd om mij dan weer op die manier het hoofd volledig dol te draaien? Om je nogmaals vanaf het eerste moment te gedragen alsof je al lang en breed mijn geliefde bent en dan op het eind mij weer figuurlijk een keiharde trap tussen de benen te geven? Waar haal jij die moed vandaan, net op het moment dat ik er weer helemaal lijk te staan? Wat heb jij hier eigenlijk aan? Hoe helpt dit jou?

Maar ik ben minstens zo boos op mezelf, de sukkel die zich tot twee keer toe laat verleiden èn kwetsen. Door een illusie nota bene.

Ik merk dat mijn (zelf)vertrouwen een flinke deuk heeft opgelopen. Ik heb nog niet eerder meegemaakt dat ik me in korte tijd enorm aangetrokken voelde en daardoor ging zweven, en me vlak daarna keihard afgewezen voelde en daardoor met een enorme smak op de vloer belande. Zo’n groot contrast.

Dit is hoe een aardbeving moet voelen. Schudden op je grondvesten.

Ergens vertrouw ik mijn eigen inschattingsvermogen ook even niet meer. Waar was ik toen de hypnose startte? Hoe heeft de illusie zichzelf toch ongemerkt in stand kunnen houden? Het voelt als een droom.

En toch …

Maar één ding blijft gewoon. En dat is mijn keuze om alles in het leven in volle glorie toe te willen laten en te ervaren. Alles, dus ook hetgeen minder plezierig aanvoelt of zelfs pijn doet. Zonder dàt in volle glorie, ook niet het tegengestelde in volle glorie.

Nogmaals, ik loop veel liever 80.000 keer tegen een muur op, dan op safe speel en he-le-maal niks (be)leef.

Ik ben je daarom ook dankbaar voor deze nieuwe ervaring. We hebben samen iets uitgespeeld en het zal jou weer andere dingen gebracht hebben. Jouw versie en invalshoek van hetzelfde verhaal is ongetwijfeld een hele andere. En net zo waar als die van mij.

Dus dankjewel, jij brenger van zowel plezier als pijn.

En dankjewel, tieten!

Over de auteur

Eeuwige belofte | Generalist met multi-potentieel | Voormalig evenwichtskunstenaar | Best een aardig beest

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top