Behulpzame hufter

Behulpzame hufter

Behulpzame hufter

Astrid was afgelopen zondag jarig.

Zoals ik al eerder aangaf zit ze in een verzorgingstehuis als gevolg van enorm veel pech in haar leven (waaronder een hele nare hersenziekte). Dus zondagmiddag ben ik samen met mijn kinderen Melanie en Danny naar haar verjaardagfeestje geweest. Er was ten opzichte van elke normale dag een aardige opkomst en ze was er overduidelijk ook even overdonderd daardoor. Prachtig natuurlijk, want ze is er nog en dat moet gevierd worden nietwaar?

De andere kant van het verhaal is dat ze er elke dag nog is. Niet alleen op haar verjaardag. En wie zijn er dan voor haar, behalve dan die enkele bezoeker die zo nu en dan een paar uur langs komt? Wie zijn er altijd voor haar? Dat zijn de medewerkers van het verzorgingstehuis.

De verzorgers, de verpleegkundigen, de stagiaires, de receptionisten. Wat heb ik een diep respect voor hen zeg! Iets wat mij keer op keer doet verstillen en soms bijna ontroert is de behulpzaamheid en liefde die zij dag op dag laten zien. Natuurlijk is het hun werk of stage, maar aan de meesten kun je echt voelen dat ze daar vooral ook zijn omdat ze er willen zijn voor anderen. Het is hun bijdrage en dat komt echt van binnen.

Behulpzame mensen, dat zijn per definitie lieverds toch? Of toch niet?

Dit is wat eerder die dag gebeurde…

Is daar iemand?

Nietsvermoedend ben ik met Danny (12 jaar) een korte interval looptraining aan het doen als er ineens vlak voor ons een pony, met een uitstraling alsof het voor haar de normaalste zaak van de wereld is, de verharde weg oversteekt. Ze heeft zichzelf klaarblijkelijk bevrijd uit de stal achter de allermooiste woning van ons dorp (een compleet gerenoveerde boerderij op basis waarvan zo een aantal pagina’s in de VT-wonen kan worden gevuld) en loopt richting het weiland aan de andere kant van de weg waar zich op een afstandje een aantal andere paarden bevinden.

Natuurlijk verwachten wij beide dat er wel iemand haar achterna komt, maar als dat uitblijft beginnen we ons een beetje zorgen te maken. Wat doet die pony hier zo los te lopen? Dat is levensgevaarlijk want op deze plek scheuren auto’s langs. Bovendien is dit ook een plek waar veel voetgangers met honden, hardlopers, wielrenners en ruiters passeren. Een loslopende pony op de weg kan veel problemen veroorzaken volgens ons.

Kortom, we moeten iets doen. Maar wat? Verstand van paarden dat hebben we niet, dus een beginnersfout is zo gemaakt. Vragen te over. Kan de pony bijvoorbeeld probleemloos in dezelfde wei waar de andere paarden zich bevinden geplaatst worden? Of komt daar ellende van?

We besluiten eerst maar even te kijken of er mensen te vinden zijn bij de stal. Zodra we voor de stal staan roep ik “Vollùùùk!”.
Geen reactie.

Dan lopen we naar de imposante voordeur van de woning en bellen aan.
Helaas blijkt er niemand thuis.

Ondertussen staat de pony nog vrij te grazen aan de verkeerde kant van de weg èn van het gesloten hek voor het weiland. Danny en ik kijken elkaar aan. Wat doen we nu?

Weet je wat? Ik probeer gewoon contact te maken met de pony. Misschien loopt ze gewoon met me mee naar de stal als ik het vriendelijk vraag? Terwijl Danny op een afstandje toekijkt, loop ik heel rustig iets richting haar en vraag ik rustig waar ze vandaan komt. Halverwege blijf ik even staan om te kijken hoe ze reageert. Tot mijn verrassing komt ze naar me toe. Kennelijk heb ik haar nieuwsgierigheid gewekt. Ze staat nu met haar hoofd naar me toe. Ik grijp het halster en vraag of ze meekomt. En dan maak ik direct een fout. Ik dring namelijk in mijn onwetendheid iets te snel en te fanatiek mijn wil op en daar is ze duidelijk nog niet aan toe. Ze duwt me aan de kant en rent hard weg langs het asfalt. Eerst de ene kant op en even later weer (langs ons) de andere kant op.

Oké, dat was overduidelijk geen goed plan omdat ze nu in de vluchtstand staat. Ze voelt zich bedreigd. Ondertussen zie ik links van mij in de verte ruiters aankomen en rechts van mij een wandelend stel met hond.

Danny en ik kijken elkaar vertwijfeld aan.

“Zullen we dan maar gewoon doorlopen papa?” zegt hij.

Alhoewel ik zijn vraag heel goed begrijp (want is dit nu echt ons probleem?) hoef ik daar eigenlijk maar een picoseconde over na te denken. Nee, dat gaan we zeker niet doen. Eerst moet deze situatie veiliger. De pony moet òf in de stal òf in de wei, maar in ieder geval van de weg.

Norse cowboy

Ik kijk nog even naar het stel wat eraan komt lopen. Het is een man en vrouw in de leeftijd van mijn ouders, schat ik zo in. Van de houding van de man leid ik af dat hij de situatie begrijpt. Hij ziet er ook wel uit alsof hij weet wat te doen. De riem van hun hond geeft hij aan zijn vrouw en hij loopt vastberaden met een stoere doorleefde Clint Eastwood blik op zijn gezicht op ons af.

Terwijl ik zijn richting op loop begin ik mijn verhaal af te steken.

“Wij liepen hier gewoon en toen kwam die pony plotseling …”

“ZIJ KAN WEL BIJ DIE ANDERE PAARDEN IN DE WEI!” onderbreekt hij mij abrupt met een norse stem “Doe het hek maar open.”

Oké, we hebben hier klaarblijkelijk dus echt te maken met een Clint Eastwood cowboy. Maar goed, een beetje leiding kan in deze situatie geen kwaad dus ik besluit het hek te openen.

Terwijl ik bezig ben het hek los te maken jaagt de man de pony op richting het hek. Ze is nu helemaal door het dolle, zo aan het hoefgekletter te horen. Ik kan het niet goed zien omdat ik met mijn rug naar de situatie sta.

“JA, MOET JE WEL IETS DOEN HÈ!” snauwt de man Danny ineens toe “JE MOET JE ARMEN WIJD SPREIDEN ANDERS LOOPT IE DOOR!”

Danny staat daar met een “Wat denken jij?” blik1 op zijn gezicht en met de handen in de zakken de man aan te kijken. Jeetje wat een portret, deze man. Hoe haalt hij het in zijn hoofd om zo tekeer te gaan tegen een 12 jarige?

“Daar kun jij niks aan doen hoor” zeg ik snel tegen Danny “Jij wist dat ook niet.”
“Nee” knikt Danny. Hij blijft er redelijk laconiek onder en dat verraad dat hij qua weerbaarheid behoorlijk gegroeid is. Heel fijn om te zien.

Ondertussen lopen ook de vrouw en hond voorbij en zie ik de man iets verder nors doorlopen richting de pony. Hij jaagt de pony nog een keer onze kant op. Ik sta inmiddels op de weg, vlak voor het hek. En ze komt nu met volle vaart op mij af. Mijn leercurve is redelijk stijl dus ik weet inmiddels dat ik nu mijn armen moet spreiden. Terwijl ze dus met volle vaart op mij af stormt, spreid ik mijn armen. Daardoor houdt ze inderdaad met alle macht vlak voor mij in.

Nu staat ze stil op de weg, vlak voor het inmiddels op een kier staande hek.

“DOE MAAR HELEMAAL OPEN!” snauwt de man nu mij weer toe. Ik (volgzaam als ik ben) doe dat, waarna de man de pony bruut de wei injaagt.

Mission completed. Pony in de wei en probleem uit de wereld.

De man loopt met met vrouw en hond door. Als ik me niet vergis kan er ook niet eens een begroeting af.

Ook Danny en ik lopen door en praten nog even na. Het gaat uiteraard helemaal niet meer over die loslopende pony. Nee, het gaat nu over die man en zijn ongelofelijk onsympathieke gedrag. Dat had veel meer impact.

Ik kijk even om en zie de pony en de paarden vrolijk rondhuppelen. Alsof ook zij met hun spel even napraten.

Elke mens heeft het in zich

Er zijn verschillende lessen te trekken uit deze gebeurtenis maar met stip dé les van vandaag is dat een behulpzaam persoon niet persé hetzelfde hoeft te zijn als een prettig persoon. Achter hufterig gedrag kan wel degelijk ook een helper verscholen gaan.

Jawel, ook die nare man die zich met priemende ellebogen zich de treincoupe in wurmt terwijl de uitstappers nog niet eens uitgestapt zijn. En ook die vrachtwagenchauffeur die op de snelweg de linksrijder bewust geen ruimte op de rechterbaan geeft terwijl er duidelijk staat “hier ritsen”. Ja, zelfs die vele manipulerende types die voor puur eigen gewin anderen ergens toe aanzetten. Het zijn allemaal ook gewoon mensen en ze hebben het denk ik ergens wel in zich om zomaar ineens behulpzaam gedrag te vertonen zijn als de situatie zich daarvoor leent.

Toch ben ik wel erg blij dat ik heel weinig mensen die hufterig gedrag vertonen nog in mijn wereld tegenkom.

Want de toon maakt wat mij betreft nog altijd de muziek.

1. Jij komen hier zo tegen mij te praten? … Wat denken jij?

Over de auteur

Eeuwige belofte | Generalist met multi-potentieel | Voormalig evenwichtskunstenaar | Best een aardig beest

Reageer

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Top